Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Είχε απέναντί του το πιο δύσκολο ακροατήριο. Παιδιά γυμνασίου που διαρκώς παιδιαρίζουν και έχουν το μυαλό τους στο πότε θα τελειώσει η όλη ιστορία του σχολικού τύπου εκκλησιασμού και έφηβοι λυκείου που άλλοι έχουν βαρύνει από το βάρος των πανελλαδικών εξετάσεων και άλλοι βιώνουν τα προεόρτια των δύσκολων τάξεων που θα ακολουθήσουν και όλος αυτός ο ανατέλλων κόσμος δύσκολα δέχεται τη θρησκευτική εκδοχή της ζωής.

Του Νίκου Τσούλια Δεν ήμουνα σίγουρος ότι θα ήταν το τελευταίο μου μάθημα. Δεν ήξερα πότε θα μου έλθει το χαρτί της επίσημης αποδοχής της παραίτησής μου. Υπολόγιζα ότι θα είναι μέσα στις Χριστουγεννιάτικες Γιορτές. Το προσδιόρισα από μόνος μου ότι θα είναι αυτό το κύκνειο άσμα μου.

Του Νίκου Τσούλια «Να μη φοβόμαστε την αξιολόγηση», δήλωσε ο Υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου και αναρωτηθήκαμε πολλοί σε ποιους ακριβώς απευθύνεται. Γενικά στους εκπαιδευτικούς, στο κόμμα του και στις όποιες οργανώσεις του, στους οπαδούς του κόμματός του ή σ’ όλη την κοινωνία; Προφανώς ο Υπουργός ως κάτοικος αυτής της χώρας όλα τα προηγούμενα χρόνια πρέπει να ξέρει ότι δεν υπήρχε ούτε και η πιο μικρή οργάνωση του κόμματός του που δεν εξαπόλυε κάθε τόσο και λιγάκι μύδρους κατά της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού συστήματος. Πέραν της συνδικαλιστικής παράταξης, του «Συνασπισμού» παλιότερα και του «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.» μεταγενέστερα, των εκπαιδευτικών και των τριών βαθμίδων της εκπαίδευσης, κάθε Σύλλογος Γονέων που ήταν φιλικά προσκείμενος προς το κόμμα του κ. Γαβρόγλου σε κάθε απόπειρα του Υπουργείου Παιδείας πρωτοστατούσε στην πλήρη απόρριψη του όποιου σχετικού Νομοσχεδίου ερχόταν προς ψήφιση.

Του Νίκου Τσούλια Είμαστε εδώ και επτά χρόνια στη μαύρη σκιά της κρίσης και των μνημονίων και κανένα φως δεν αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. Το σκοτάδι γίνεται όλο και πιο βαθύ. Η αισιοδοξία και η ελπίδα αρχίζουν κι αυτές να ξεθωριάζουν. Περάσαμε από την οργή και την αγανάκτηση απευθείας στην απελπισία και στην κατάθλιψη, χωρίς να βρούμε κανένα ξέφωτο του ορθολογισμού και της ουσιαστικής πολιτικής, της αυθεντικής αγωνίας και του πραγματικού αγώνα.

Τίτλοι τέλους για ακόμα μία χρονιά. Μία χρονιά που στη μνήμη πολλών θα μείνει χαραγμένη για τις απώλειες και τους πόνους που αφήνει πίσω της. Κατά τη διάρκεια του 2016, πόνεσαν πολλοί και κηδεύτηκαν άλλοι τόσοι, ουσιαστικά όμως δεν πέθανε ούτε ένας, ακόμα κι αυτοί που δεν υπάρχουν πλέον ως φυσικές παρουσίες στη ζωή μας. Υπάρχουν και θα υπάρχουν μέσα στην καρδιά, το μυαλό και τις αισθήσεις μας, κάθε στιγμή, ώστε ο πόνος να κυλάει σε δάκρυ και το δάκρυ να μεταλλάσσεται σε δύναμη, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει άλλη λύση.

Του Νίκου Τσούλια Κάθε φορά σε ξαφνιάζει, σε συνεπαίρνει, σε πηγαίνει σε κόσμους μαγικούς. Όχι, οι επιρροές των εκπαιδευτικών δεν είναι η γενεσιουργός αιτία – λίγο ως πολύ αυτές δεν μπορούν να αλλάζουν τα χαρακτηριστικά τους. Είναι η καινούργια «γενιά» των μαθητών που έρχεται από το Γυμνάσιο με ορμή και ανατρέπει κάθε φορά την εικόνα. Είναι η ορμή του μέλλοντος…