Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια[i] Ο θεσμός των αιρετών εκπαιδευτικών στα Υπηρεσιακά Συμβούλια (Υ.Σ.) αποτελεί – κατά τη γνώμη μου – μια σημαντική κατάκτηση για το συνδικαλιστικό κίνημα και πιο πολύ για το γενικό εργασιακό στάτους των εκπαιδευτικών αλλά και για την ορθολογική λειτουργία της δημόσιας εκπαίδευσης. Έχει κάνει μακρά πλέον διαδρομή και έχει δώσει θετικά δείγματα γραφής για τα μείζονα ζητήματα της τήρησης της νομιμότητας και της διαφάνειας, της δικαιοσύνης και της ισονομίας στον κλάδο μας.

Οι θεματικές ποιητικές ανθολογίες αποτελούν πλέον παράδοση των “Λωτοφάγων”, την οποία αγκαλιάσατε και αγαπήσατε. Με τη σημερινή δημοσίευση εγκαινιάζουμε σειρά έξι αναρτήσεων, οι οποίες σταχυολογούν αξιόλογα ελληνικά ποιήματα με κεντρικό θέμα το αρχαίο θέατρο ή/και τους μεγάλους του μύθους.

Του Νίκου Τσούλια Μαζί με τον πόλεμο και τη φτώχεια είναι οι μεγάλες πληγές της ανθρωπότητας, συναποτελούν τη σκιά βαρβαρότητας του σύγχρονου πολιτισμού (του κατ’ ευφημισμό πολιτισμού), συγκροτούν το σκοτεινό μέρος του πλανήτη μας που διαρκώς γίνεται και πιο μεγάλο. Ο αναλφαβητισμός είναι η άμεση προσβολή του προσώπου του ανθρώπου από κάθε λογής σύστημα εξουσίας που διατηρεί και αναπαράγει γενικότερα τις ανισότητες στην εκπαίδευση.

Οι έξυπνοι άνθρωποι όπως όλοι οι άνθρωποι έχουν μειονεκτήματα όπως εμφάνισης, οικονομικής κατάστασης, προβληματικής παιδικής ηλικίας, όμως δεν έχει συμβεί με κάποιο μαγικό τρόπο αυτά να τους μπλοκάρουν τη σκέψη.

Βρισκόμαστε στο 1975 Την καταβρίσκω με το να ετοιμάζω Άλγεβρα, Γεωμετρία, Φυσική, Χημεία της Α΄Λυκείου στο μοναδικό συνοικιακό φροντιστήριο Μέσης εκπαίδευσης στο Παλαιό Φάληρο. Ο χαρισματικός φροντιστής κατέχει όλα τα θετικά μαθήματα όλων των τάξεων, Που και που τον ρωτάμε και καμιά Βιολογία ! Κατόπιν, μετά τις έξη, πηγαίνω δεύτερη βάρδια φροντιστηρίων σε ξενόγλωσσο, όπου εκτός από Αγγλικά και άλλα, κάνω και ολίγα Αρχαία και νέα Ελληνικά ! Η όλη διαδικασία αποτελούσε πρώιμη μελέτη, όπου γυρνώντας σπίτι κατά τις εννέα τα είχα όλα έτοιμα !

«Ξεχώρισε από παλιά το ελληνικό έθνος από τους βαρβάρους όντας πιο ικανό και περισσότερο απαλλαγμένο από την ηλιθιότητα», Αριστοτέλης, αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος. «Μήπως, ενώ έχουμε πεθάνει, ζούμε μόνο κατά φαντασίαν εμείς οι Έλληνες, που έχουμε περιπέσει σε συμφορά νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο; Ή ζούμε εμείς και έχει πεθάνει η ζωή;», Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς, Έλληνας ποιητής. «Χάριν της ιστορικής αλήθειας οφείλω να διαπιστώσω ότι μόνον οι Έλληνες, εξ’ όλων των αντιπάλων οι οποίοι με αντιμετώπισαν, πολέμησαν με παράτολμον θάρρος και ύψιστην περιφρόνησιν προς τον θάνατον», Αδόλφος Χίτλερ, Γερμανός δικτάτορας.