Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Σχεδόν όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα αντιμετωπίζουν εδώ και αρκετά χρόνια ένα θεμελιακό πρόβλημα, την κρίση νομιμοποίησης του σχολείου. Η κοινωνική, οικονομική και πολιτική συνθετότητα των τελευταίων δεκαετιών έχει επιφέρει πολύπλοκα ερωτήματα στους οργανωμένους θεσμούς της μόρφωσης. Το σχολείο αμφισβητείται. Και αμφισβητείται σε μια εποχή όπου η γνώση αλλάζει καταστατική θέση, παίρνοντας καίριες συντεταγμένες στο σκηνικό της μεταβιομηχανικής περιόδου. Άλλοτε επικρίνεται για τον επιλεκτικό του ρόλο και άλλοτε για τη μαζικοποίηση. Άλλοτε για την προσκόλλησή του στις παραδοσιακές αξίες και άλλοτε για επικίνδυνους νεοτερισμούς. Ωστόσο όλη αυτή η κρισιολογία της κρίσης του σχολείου αποφεύγει να διευκρινίσει αν η κοινωνία έχει ξεκαθαρίσει τις προτεραιότητες και τους στόχους της (ως προς την εκπαίδευση) στις εποχές των μεγάλων μεταβολών και των γενικευμένων αβεβαιοτήτων.

Βρισκόμαστε στο Νοέμβριο του 2013. Ο Ταγίπ Ερντογάν αποφασίζει να καταργήσει το θεσμό των φροντιστηρίων στη γείτονα χώρα, όπου και λειτουργούν τα πολυπληθέστερα παγκοσμίως. Πως όμως παίρνει μια τέτοια απόφαση, τη στιγμή που θα στερούσε το κράτος από σημαντικά έσοδα και ταυτόχρονα θα δημιουργούσε τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα ;

Του Νίκου Τσούλια Οι συζητήσεις στη Βουλή προσφέρονται πάντα για συνολικότερη και πιο σφαιρική προσέγγιση των ζητημάτων της εκπαίδευσης, αφού τόσο η αντιπαράθεση των πολιτικών θέσεων όσο και η ποικιλόμορφη κριτική αναδεικνύουν και πολλές συχνά αθέατες όψεις των πολιτικών που έχουν τα κόμματα.

Παρακολουθώντας κανείς στις ορθόδοξες εκκλησίες τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος, έρχεται ευθύς αντιμέτωπος με ένα παράδοξο. Αφενός, διακρίνει κανείς μια προφανέστατη θεατρικότητα να διατρέχει τα δρώμενα: η ορθόδοξη λατρεία ενέχει αναντίρρητα ένα στοιχείο θεατρικό – όχι με την αόριστη έννοια ότι κάθε τελετουργία συνιστά μίμησιν, αλλά ως τρόπον τινά δεξίωση του αρχαιοελληνικού θεάτρου.

Εναλλακτικές οι αράδες του σημερινού άρθρου, αλλά με την ίδια ισορροπία και διαχρονικότητα ως προς το σκοπό που αυτές γράφονται: να κάνουν τον εαυτό μας και τον κόσμο μας καλύτερο! Βάσει του ότι λοιπόν, ο παραδειγματισμός και η έμπρακτη κατάθεση ψυχής κάποιων σπουδαίων ανθρώπων συμβάλλουν σε αυτό το σκοπό μου, ο πρωταγωνιστής των σημερινών αράδων δεν υστερεί στο παραμικρό από τους λόγιους, των οποίων τα έργα είθισται να με εμπνέουν. Με «φαίνεσθαι» αλήτικο και «είναι» σπουδαίο, ο Γιώργος Μαυρίδης αποτελεί αναμφίβολα το φως στο σκοτάδι, σε έναν κόσμο γεμάτο σοβαροφανή κακέκτυπα που πασχίζουν μόνο για το φτωχικό τους «εγουλάκι», χωρίς ουσιαστικά να τα καταφέρνουν έστω κι εκεί.

Η Γιορτή της σχολικής αίθουσας Του Νίκου Τσούλια Κάθε μέρα και γιορτή, κάθε ώρα και ξεχωριστή γιορτή˙ θείο δώρο για λίγους. Είναι η τελετουργία της σχολικής αίθουσας. Ας αφαιρέσουμε νοητικά την παγιωμένη εδώ και αιώνες σχολική πραγματικότητα. Ας θεωρήσουμε ότι δεν υπάρχει η σταθερή εικόνα της σχολικής αίθουσας και ας φανταστούμε το πώς υπήρξε η καταστατική της πράξη.