Μόνιμες Στήλες

Άλλη μία πρόκληση, που δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά γράμματα, απ’ τον πρωταγωνιστή των σημερινών αράδων, που έχει αποδείξει πολλάκις, ότι εκτός απ’ τη γελοιότητα της δράσης του, χαρακτηρίζεται και από απύθμενο θράσος κενοδοξίας. Όταν αναφερόμαστε δε σε άτομο που κατέχει δημόσιο αξίωμα, τότε τα λεγόμενα αποκτούν σημαντικότητα ισάξια της δράσης. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν:

Του Νίκου Τσούλια Το διάβασμα, ως γενική ιδέα και για τους περισσότερους ανθρώπους, είναι μια υποχρεωτική και μόνο σχολική υπόθεση. Συνδέεται με μια συνθήκη θεσμικού εκπαιδευτικού …καταναγκασμού. Είναι φασκιωμένο με μια σειρά εκπαιδευτικών μέτρων και επιλογών, που δημιουργούν ένα απόλυτα δεσμευτικό πλαίσιο αλλοιώνοντας την πρωτογενή επιθυμία της γνώσης και την ελευθερία της θέλησης του ανθρώπου, που είναι και κινητήριες δυνάμεις σε κάθε έκφραση της ζωής του. Εμφανίζεται στη συνείδηση των πολιτών να κινείται πάνω σε σιδηροτροχιές που οδηγούν σχεδόν αποκλειστικά στη σχετική προετοιμασία του επαγγελματικού μέλλοντος των νέων.

Του Νίκου Τσούλια Πρώτη φορά στην ιστορία της εκπαίδευσης της μεταπολιτευτικής περιόδου έχουμε το εξής φαινόμενο. Κάθε ημέρα δίνεται κάποια συνέντευξη ή κάποια δήλωση του Υπουργού Παιδείας ή της Αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας.

Ν. Τσούλιας[i] (3ο ΓΕΛ Ζωγράφου) Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και το Υπουργείο Παιδείας εφαρμόζοντας με ευλάβεια την πολιτική του τρίτου και Αριστερού μνημονίου αποδομούν την εκπαίδευση, περικόπτουν μισθούς και συντάξεις, εφαρμόζουν μια όλο και πιο άγρια φορολογία, ανατρέπουν εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών και προχωρούν με τον πιο αντιεκπαιδευτικό τρόπο στην αναδιοργάνωση των ωρολογίων προγραμμάτων και των συνθηκών διδασκαλίας των διάφορων γνωστικών αντικειμένων.

Του Νίκου Τσούλια Οι απουσίες των μαθητών και πιο συγκεκριμένα η γενική «τακτοποίησή τους» παρουσιάζουν αρκετά προβλήματα και είναι ανάγκη να ξανασυζητηθεί το όλο πλαίσιό τους. Θα εντόπιζα δε δύο τις κύριες εστίες προβληματισμού, στις οποίες είναι αναγκαία μια εκπαιδευτική πολιτική αναθεώρησης.

Του Νίκου Τσούλια Θα ξεκινήσω το άρθρο μου από το τέλος του, από το συμπέρασμά μου. Όσο δεν καταφέρνουμε να δημιουργούμε ένα κλίμα απόλυτης ενοχής σ’ αυτούς που εκφράζουν τη βαρβαρότητα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, θα έχουμε ως κοινωνία και ως πολιτεία μείζον ιδεολογικό και πολιτικό πρόβλημα. Όσο παραμένει κοινοβουλευτικό κόμμα και μάλιστα τρίτο (!) η ναζιστική οργάνωση «Χρυσή Αυγή», η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει κανένα ευοίωνο μέλλον.