Στοιχεία κοινωνιολογίας των μαθητών
Του Νίκου Τσούλια
Προφανώς η ιδιότητα του μαθητή απορρέει από την οργανωμένη και θεσμική προσπάθεια κάθε κράτους να δημιουργήσει τις νέες κοινωνικές ομάδες με τα κατάλληλα εφόδια – επιστημονικά και πνευματικά -, έτσι ώστε να ετοιμάζουν πιο αποτελεσματικά το μέλλον κάθε χώρας και φυσικά το μέλλον των νέων γενιών. Η ιδιότητα αυτή θεωρείται κοινωνιολογικά και ιδεολογικά ουδέτερη, αφού οι μαθητές δεν έχουν ενταχθεί στην παραγωγική συγκρότηση και στην κοινωνική διαστρωμάτωση. Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια, εκείνη των φαινομένων.
Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (4) Όρχηση, μουσική, θεατρικά μηχανήματα,...
Ο χορός υπήρξε κυρίαρχος στα πρώτα στάδια εξέλιξης της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, αλλά σταδιακά ο ρόλος και η σημασία του μειώθηκαν. Σχολιάστε αναφερόμενοι στις ιστορικές εξελίξεις που έλαβαν χώρα κατά τον 5ο και τον 4ο αιώνα π.Χ.
Ζητήματα αρχαίου θεάτρου σε μορφή ερωταποκρίσεων: (1) Πηγές πληροφοριών για τη...
Πώς έχουν συμβάλει στη μελέτη του αρχαίου θεάτρου οι επιστήμες της επιγραφικής, της παλαιογραφίας και της παπυρολογίας;
Η επιγραφική, η παλαιογραφία και η παπυρολογία αποτελούν τις λεγόμενες “βοηθητικές επιστήμες” της κλασικής φιλολογίας.
Το αρχαίο ελληνικό θέατρο σε πέντε απλές κινήσεις (βίντεο)
Ποιοι παράγοντες διακρίνουν τη σύγχρονη θεατρική εμπειρία (ακόμη και τη σύγχρονη εμπειρία του αρχαίου θεάτρου) από το βίωμα του Αθηναίου θεατή του 5ου αιώνα π.Χ.;
Η Παναγιά της Δαφνιώτισσας
Του Νίκου Τσούλια
Είναι μικρό και ταπεινό. Ακόμα και στον μικρό λόφο που βρίσκεται δεν προβάλλει δεσποτικά – είναι μαζεμένο και διακριτικό. Σέρνει αιώνες και αιώνες στην πλάτη του.
Φεγγάρι μη μας φεύγεις…
Του Νίκου Τσούλια
Είσαι η παρέα μας χιλιάδες και χιλιάδες χρόνια και για τη Γη μας εκατομμύρια και εκατομμύρια χρόνια. Είσαι το «άστρο της νύχτας» – ακόμα και αν ξέρουμε ότι ξένο φως καθρεφτίζεις – και μαζί με το «άστρο της ημέρας», τον ήλιο, είσαστε μαζί μας στην ατέλειωτη μοναξιά μας, στη χαοτική απεραντοσύνη του Σύμπαντος. Είσαι η γειτονιά μας και η συντροφιά μας˙ μόνο εσένα μπορούμε να κοιτάμε «κατάματα» και να παρατηρούμε ξανά και ξανά και να ρεμβάζουμε μαζί με όλες τις φαντασιώσεις μας και τις ονειροπολήσεις μας. Τον ήλιο ποτέ δεν τολμούμε να τον αντικρίσουμε παρά μόνο όταν είναι αδύνατος κοντά στον ορίζοντα.












