Περί των παλιών φροντιστηριακών βιβλίων
Του Νίκου Τσούλια
Αλλάζουν οι καιροί, μαζί και οι κοινωνίες. Αλλάζουν και τα εκπαιδευτικά ήθη και έθιμα. Πριν μερικές δεκαετίες στα ιδιωτικά σχολεία πήγαιναν οι μαθητές και οι μαθήτριες που δεν είχαν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του δημόσιου σχολείου. «Πάει σε ιδιωτικό σχολείο», λέγαμε και δημιουργείτο αρνητική αίσθηση.
Την ημέρα των αποτελεσμάτων…
Του Νίκου Τσούλια
Την ημέρα των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών εξετάσεων το σχολείο είναι διαφορετικό. Μετασχηματίζεται από το βάρος μιας δοκιμασίας που έχει πίσω της πολύ κόπο και μόχθο και μπροστά είναι συνδεδεμένη με την αφετηρία της πρώτης μεγάλης φιλοδοξίας, με την πρώτη μεγάλη επιτυχία ή αποτυχία.
Σταθμοί στο ταξίδι του βιβλίου.
Του Νίκου Τσούλια
ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΒΗΜΑ ΑΙΓΑΙΟΥ, τ. 69, Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2008, σ. 70-79
Περίληψη
Πρόκειται για ενδεικτική βιβλιογραφική περιδιάβαση σε βιβλία που συνδέθηκαν με πολιτικές και ιδεολογικές εντάσεις αλλά και σε βιβλία που υπήρξαν σταθμοί στην πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου, εντάσσοντας αυτό το οδοιπορικό στο πολυτάραχο αλλά συνάμα και γοητευτικό ταξίδι του βιβλίου.
Πα-τέρας γίνεται οποιοσδήποτε… Μπαμπάς όμως… ΜΟΝΟ ο Αρσενικός στην ψυχή!
«Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα», Jonas Salk, Αμερικανός ιατρικός ερευνητής. Ο μπαμπάς του καθενός, είτε είναι εν ζωή, είτε όχι, ο πρωταγωνιστής του σημερινού άρθρου.
Η οδύσσεια του ελληνικού σχολείου
Του Νίκου Τσούλια
Στις αρχές του αιώνα μας ο μεγάλος παιδαγωγός Αλέξανδρος Δελμούζος επιχειρεί μια ιστορική τομή στα εκπαιδευτικά πράγματα του τόπου. Δημιουργεί ένα διαφορετικό σχολείο, ανοιχτό στη ζωή και στην κοινωνία.
Να καλλιεργούμε την ευθύνη στα παιδιά!
Του Νίκου Τσούλια
Έχει ειπωθεί πολύ εύστοχα ότι «το μεγαλύτερο βάρος στη ζωή είναι να μην κουβαλάς κανένα βάρος» θέλοντας με αυτό τον παραστατικό τρόπο να καταδειχτεί η πρώτιστη ανάγκη για την καλλιέργεια της ευθύνης. Πράγματι αν θέλουμε να αξιολογήσουμε τις παιδαγωγικές μας προτεραιότητες τόσο στην οικογένεια ως γονείς όσο και στο σχολείο ως εκπαιδευτικοί, η προαγωγή της ευθύνης είναι κλειδί για την ωρίμανση παιδιών και εφήβων και για το καλό στέριωμα της προσωπικότητάς των.
