Μόνιμες Στήλες

Αν δεν ξεχειλίσει η καρδιά του ανθρώπου από… αγάπη ή θυμό… τίποτα δεν μπορεί να γίνει στον κόσμο! «Απ’ όλα τα θηρία, το αγριότερο είναι ο άνθρωπος, όταν θυμώνει», Φρίντριχ Σίλερ, Γερμανός θεατρικός συγγραφέας. «Ο θυμός είναι πολύ πιο γλυκός κι από το αρωματισμένο μέλι. Ανεβαίνει, καθώς ο καπνός από τα στήθη των ανθρώπων», Όμηρος, Αρχαίος Έλληνας συγγραφέας. «Η αγάπη είναι πόλεμος, ανακωχή, ειρήνη, θάνατος και ζωή, που βασιλεύουν εκ περιτροπής», Ζορζ Ντ’ Αμπουάζ, Γάλλος πολιτικός και ιερωμένος. Περί αληθινής αγάπης και αυθεντικού θυμού, το άρθρο αυτής της εβδομάδας, ως γενεσιουργός αιτία κι αφορμή κάθε σπουδαίου ανθρώπινου επιτεύγματος. Πίσω από κάθε μεγαλειώδες έργο εξάλλου, βρίσκεται, είτε ένας άνθρωπος που αγαπά πολύ, είτε ένας άνθρωπος που πονά εξίσου πολύ.

Του Νίκου Τσούλια Η ιστορικογενετική εξέλιξη του Λόγου του ανθρώπου μπορεί να υπαχθεί σε μια βασική περιοδολόγηση με διακριτό σε κάθε φάση έναν χαρακτήρα του Λόγου. Έτσι, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι «εν αρχή ην» η Αφήγηση και η Ποίηση μέσω των οποίων άνθρωποι και λαοί συναρθρώνουν το πολιτισμικό νήμα της συνέχειάς των και του ταξιδιού τους στο χρόνο και στο χώρο…

Του Νίκου Τσούλια Πόσα άραγε ξέρει για τον κόσμο των σημερινών μεγάλων· των μεγάλων που αρκετοί εξ αυτών μπορεί να έχουν γίνει “σπουδαίοι και τρανοί”; Ποια παιδικά μυστικά αποκαλύφθηκαν και πόσα εφηβικά ερωτικά σκιρτήματα γεννήθηκαν σε έναν τόσο δα μικρό χώρο;

ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ ως Πρόεδρος της ΟΛΜΕ Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”, 22/06/2000 Συχνά-πυκνά εκφέρεται η άποψη ότι παλιότερα το σχολείο μόρφωνε καλύτερα τους νέους μας απ’ ό,τι σήμερα. Και αυτή η αντίληψη προβάλλεται χωρίς να παρουσιάζονται έρευνες και μελέτες που να τεκμηριώνουν στοιχειωδώς αυτή την προσέγγιση. Ουσιαστικά, η εν λόγω συγκριτική θεώρηση του χθεσινού εκπαιδευτικού γίγνεσθαι σε σχέση με το αντίστοιχο σημερινό είναι συνυφασμένη με ιδεολογικά και πολιτικά στοιχεία, που ισχυρίζονται ότι το παλιό σχολείο ήταν πιο αποτελεσματικό ακριβώς γιατί ήταν αυστηρό και είχε πειθαρχία.

Του Νίκου Τσούλια «Καταραμένη φτώχεια», έλεγαν και ξανάλεγαν στους παλιότερους καιρούς οι άνθρωποι που βασανίζονταν από τις μεγάλες ελλείψεις και δεν μπορούσαν να αναθρέψουν τις οικογένειές τους. Ήταν καιροί δύσκολοι. Η Ελλάδα μόλις είχε βγει από τον πόλεμο και από τις μεγάλες πληγές που είχε αφήσει στην κοινωνία μας ο τραυματικός εμφύλιος πόλεμος.

«Το ψέμα ποτέ δε ζει, για να γεράσει», Σοφοκλής, Έλληνας τραγικός ποιητής.