«Φως περισσότερο φως…»
Του Νίκου Τσούλια
Αναρωτιέμαι πώς σχεδόν όλοι οι λαοί από την πρωτόγονη ακόμα φάση τους, πριν ακόμα καλά – καλά δομήσουν την έννοια του Λόγου και μέσα στην αχλή του Μύθου, μπόρεσαν να αξιολογήσουν την πρώτιστη σημασία του φωτός, να θέσουν στο πάνθεό τους ως πρωταρχική πηγή ζωής τον Ήλιο και το φως του. Άραγε να είναι το ζωηρό εκείνη την πρωτόλεια περίοδο ένστικτό τους ή η συσσωρευμένη εκατοντάδων χιλιάδων χρόνων εμπειρία τους ή μια άγνωστης πηγής διαίσθησή τους, που στη συνέχεια θα τους οδηγήσει στο μακρύ και εισέτι ατελεύτητο ταξίδι του εξανθρωπισμού τους;
Σύζυγος και γονιός γίνεται οποιοσδήποτε… ΚΑΛΟΣ σύζυγος και γονιός όμως… ΜΟΝΟ...
Φρικιαστική η είσοδος της νέας χρονιάς για τη χώρα μας, με τους τίτλους τέλους δύο νέων οικογενειών, που φαινομενικά είχαν τις συναισθηματικές βάσεις για να ευτυχήσουν, όμως στο τέλος, όλως περιέργως, αλληλοσκοτώθηκαν, με μεγαλύτερα θύματα τα ίδια τους τα παιδιά. Το υπέρτατο συναίσθημα της αγάπης προφανώς, όσο αμοιβαίο κι αν φαίνεται για καλή αρχή, δε συνεπάγεται και δεν εξασφαλίζει την καλή πορεία και εξέλιξη δύο ανθρώπων, που αποφασίζουν να ενώσουν τους δρόμους τους, για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Το παιχνίδι της γνώσης, υπόθεση ζωής
Του Νίκου Τσούλια
Υπάρχει μια παραδοχή, μια απόλυτη βεβαιότητα. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι διαρκώς ανήσυχος, η ανθρώπινη σκέψη είναι αενάως ενεργητική και ερευνητική. Θέλει ειδική εξάσκηση ο νους μας για να μείνει έστω για λίγο ανενεργός. Το πνεύμα μας είναι σε συνεχή εγρήγορση˙ διαρκώς θέλει να μαθαίνει, να αναζητεί, να κατανοεί, να ερμηνεύει, να φαντάζεται, να στοχάζεται. Άραγε πώς να ‘γινε η θεϊκή δωρεά στο μακρύ ταξίδι της εξέλιξης;
Μικρή ιστορία για το λύκειο
Του Νίκου Τσούλια
Λίγο – πολύ όλοι έχουμε μια «μικρή ιστορία» από το λύκειο, από το πρώτο σκίρτημα αυτονομίας του εαυτού μας. Αλλά δεν αναφέρομαι σ’ αυτή τη σχεδόν καθολική εμπειρία της ζωής. Αναφέρομαι στην ιστορία που φτιάχνει κάθε εκπαιδευτικός που διδάσκει στο λύκειο.
“Adonis”: a poem by K. Charalambides, translated by A.K. Petrides
The poem “Adonis” is included in Kyriakos Charalambides’ collectionYearning (Ίμερος, Athens: Metaichmio 2012). As the title itself suggests, the figure of Aphrodite, as well as other archetypal symbols of femininity, sensual desire and love, such as Helen, loom large in the collection.
