Άρθρα-Απόψεις

Του Νίκου Τσούλια Ως πρόεδρος της ΟΛΜΕ (1996-2003) Υπάρχουν αρκετά αφετηριακά σημεία που προσφέρονται για μια εκτεταμένη αναφορά στο βιβλίο (διακοπές καλοκαιριού, γιορτές, εκθέσεις βιβλίων κτλ.), αλλά αυτοί οι περιοδικοί προσδιορισμοί δε δημιουργούν κάποια δυναμική στα ρεύματα της φιλαναγνωσίας. Γιατί, δυστυχώς, δεν έχουμε κατανοήσει ακόμα πως η σχέση μας με το βιβλίο δεν μπορεί παρά να είναι πηγαία έκφρασης μιας διαφωτιστικής κουλτούρας, ένα διαρκές ταξίδι προς το αξιερώτητο, μια σχέση ζωής. Ωστόσο, όσοι έχουν πάθος με το διάβασμα και έχουν ιχνηλατήσει ένα νόημα αυτογνωσίας μέσα από την αέναη πνευματική αναζήτηση γνωρίζουν ότι ο έρωτας με το βιβλίο είναι μια υπόθεση γοητευτικής νοσταλγίας.

Του Νίκου Τσούλια Σε όχι και πολύ παλιούς καιρούς αυτή την περίοδο του τέλους των εξετάσεων στα σχολεία της χώρας μας βλέπαμε κάποιους μαθητές να καίνε τα βιβλία τους. Και απορούσε δικαίως η ελληνική κοινωνία για τη βαρβαρότητα της εικόνας και θλιβόμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί, γιατί νιώθαμε υπόλογοι γι’ αυτή την αντιπνευματική συμπεριφορά και βιώναμε έναν συμβολικό θάνατο της παιδαγωγικής μας πρότασης και μια ήττα του εκπαιδευτικού μας έργου.

Α. Η γενική μας εκτίμηση είναι ότι οι βάσεις στις υψηλόβαθμες σχολές όλων των επιστημονικών πεδίων θα κινηθούν πτωτικά και θα πρέπει να συγκριθούν με αυτές του 2013 και σε καμία περίπτωση με αυτές του 2014. Β. Ακόμη και η μείωση των εισακτέων αφορά τις θέσεις του 2015 σε σύγκριση με τις θέσεις του 2014.

Του Νίκου Τσούλια Ζει ο εκπαιδευτικός μια παράλληλη πορεία ζωής εκτός απ’ εκείνη τη συμβατική τροχιά που ζει συνήθως ο άνθρωπος.

Του Νίκου Τσούλια Διαβάζω για να ονειρευτώ, για να συναντήσω σκεπασμένα με το χώμα της λήθης παιδικά όνειρα, για να βρω όνειρα και όνειρα που χάθηκαν στους τέσσερις ανέμους, για να προϋπαντήσω τα αυριανά μου όνειρα, για να ζήσω ένα κομμάτι το μέλλοντος που μπορεί να μη μου δωριθεί.

Με τον όρο αυτό εννοούμε μια αυτοτελή και αυτόνομη επιστήμη, η οποία πίσω της έχει τη ζωή ενός αιώνα. Παλαιότερα, οι επιστήμονες χρησιμοποιούσαν τον όρο φιλολογία και όχι γραμματολογία. Πολλοί θα αναρωτιέστε: πού βρίσκεται η διαφορά; Κι όμως, υπάρχει!