Άρθρα-Απόψεις

ΝΑΙ ή ΟΧΙ, η ορθότητα της επιλογής θα φανεί κατόπιν εορτής, αν τελικά μας παραχωρήσουν το ακριβό δικαίωμα να εκφράζουμε την άποψή μας επί του πρακτέου και όχι στον ανώδυνο κυβερνοχώρο. Η τρομακτική όψη της πραγματικότητας, ωστόσο, γιγαντώνεται είτε γίνει τελικά το δημοψήφισμα είτε όχι. Πολλά αυτά που με ανησυχούν. Πρώτο και κύριο, που πιστεύουμε την εκδοχή των δελτίων ειδήσεων των ιδιωτικών καναλιών ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια – ενώ εκφράζουν μια άποψη κινούμενη από πλήθος κινήτρων.

Ό,τι και να περνάς, ο μισός σου εαυτός ζει στο σήμερα, ο υπόλοιπος είναι λεία των αναμνήσεων. Έτσι τη θυμήθηκα χτες, ανάμεσα στα σωστά και τα λάθη του ΝΑΙ και του ΟΧΙ, τη λαίλαπα και την τρομολαγνεία. Τη θυμήθηκα μεθυσμένη, καλοκαίρι, ώρες αράζαμε στην παραλία, άσχετη παρέα, τότε που ο χρόνος δε μας κυνηγούσε μαστιγώνοντας αλλά κυλούσε μαζί με μας, κι εκείνη έπινε μαζί μας, χαλαρά, λίγο-λίγο αλλά για ώρες, η μουσική ακουγόταν στο βάθος, κάτι χαλαρό και χαρούμενο.

Ο Τζωτζ Όργουελ είχε γράψει στο 1984 είχε γράψει για το Μεγάλο Αδελφό. Σε κάθε σπίτι υπήρχε μια οθόνη που σε παρακολουθούσε, έλεγχε αν κάθε κίνησή σου ήταν σύμφωνη με το καθεστώς. Αυτός ήταν ο Μεγάλος Αδελφός. Εφιαλτικό, πράγματι, αλλά, αν και τέλεια σχεδιασμένο στη συγγραφική φαντασία, δεν ήταν και τόσο καταπιεστικό. Δεν μπορούσε να ελέγχει τη σκέψη. Ούτε τα όνειρα.

Το Σάββατο 6 Ιουνίου 2015 και ώρα 18:30 εις την Αστική Σχολή Γαλατά έλαβε χώρα διάλεξη του καθ.Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Koç κ.Χαρ.Πλατανάκη με θέμα: “Μειονότητες: Ο ρόλος και η θέσεις τους σε μια δημοκρατική κοινωνία”. Η διάλεξη διοργανώθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Δέρκων και την ετίμησε με την παρουσία του ο Α.Θ.Π Οικουμενικός Πατριάρχης κκ.Βαρθολομαίος.

Του Νίκου Τσούλια Ως πρόεδρος της ΟΛΜΕ (1996-2003) Υπάρχουν αρκετά αφετηριακά σημεία που προσφέρονται για μια εκτεταμένη αναφορά στο βιβλίο (διακοπές καλοκαιριού, γιορτές, εκθέσεις βιβλίων κτλ.), αλλά αυτοί οι περιοδικοί προσδιορισμοί δε δημιουργούν κάποια δυναμική στα ρεύματα της φιλαναγνωσίας. Γιατί, δυστυχώς, δεν έχουμε κατανοήσει ακόμα πως η σχέση μας με το βιβλίο δεν μπορεί παρά να είναι πηγαία έκφρασης μιας διαφωτιστικής κουλτούρας, ένα διαρκές ταξίδι προς το αξιερώτητο, μια σχέση ζωής. Ωστόσο, όσοι έχουν πάθος με το διάβασμα και έχουν ιχνηλατήσει ένα νόημα αυτογνωσίας μέσα από την αέναη πνευματική αναζήτηση γνωρίζουν ότι ο έρωτας με το βιβλίο είναι μια υπόθεση γοητευτικής νοσταλγίας.

Του Νίκου Τσούλια Σε όχι και πολύ παλιούς καιρούς αυτή την περίοδο του τέλους των εξετάσεων στα σχολεία της χώρας μας βλέπαμε κάποιους μαθητές να καίνε τα βιβλία τους. Και απορούσε δικαίως η ελληνική κοινωνία για τη βαρβαρότητα της εικόνας και θλιβόμαστε εμείς οι εκπαιδευτικοί, γιατί νιώθαμε υπόλογοι γι’ αυτή την αντιπνευματική συμπεριφορά και βιώναμε έναν συμβολικό θάνατο της παιδαγωγικής μας πρότασης και μια ήττα του εκπαιδευτικού μας έργου.