Άρθρα-Απόψεις

Για τον υπολογισμό του Βαθμού Πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση προσμετράται και ο «Βαθμός Προαγωγής και Απόλυσης» (Β.Π.Α.). O Β.Π.Α. προκύπτει από τους βαθμός προαγωγής της Α΄ και B΄ τάξης και το βαθμό απόλυσης της Γ΄ μετά από προσαρμογή όπως φαίνεται στα παρακάτω παραδείγματα (Αναπροσαρμοσµένος «προαγωγικός» βαθμός ). anapr-proag-bathmos Ο κάθε Αναπροσαρµοσµένος «προαγωγικός» βαθμός κάθε τάξης πολλαπλασιάζεται με τους συντελεστές (0,4/0,7/0,9) όπως φαίνεται στο παρακάτω πίνακα , τα 3 γινόμενα προστίθενται και το άθροισμα διαιρείται με το 2 (0,4+0,7+0,9=2).

Είναι τα αρχαία ελληνικά μία «νεκρή γλώσσα», ξένη προς τους νεοέλληνες; Ακολουθεί ένα απόσπασμα, από βιβλίο του Henri Tonnet (τακτικού καθηγητή νέων ελληνικών στο Εθνικό Ινστιτούτο Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμού στο Παρίσι και διευθυντή στο Νεοελληνικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου της Σορβόννης), που αποτελεί μία -σύντομη μα περιεκτική- επισκόπηση της πορείας της ελληνικής γλώσσας, η οποία ξεδιαλύνει σύγχρονες συγχύσεις περί της σχέσης αρχαίας ελληνικής και νέας: "Όλη η ιστορία της ελληνικής γλώσσας χαρακτηρίζεται από μία διπλή κίνηση διαίρεσης και σύγκλισης. Από την κοινή ελληνική γλώσσα προέρχονται οι αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι, από τις οποίες πηγάζει η ιωνική-αττική. Από τον 5ο αιώνα, η αττική παραγκωνίζει τις άλλες διαλέκτους.

Εξ αφορμής της αξιολόγησης και της έγκρισης από την Σύγκλητο των δομών λειτουργίας του Πανεπιστημίου και της διάρθρωσης των Διοικητικών του Υπηρεσιών, θα ήθελα προσωπικά να συνεισφέρω στην ενημέρωση της Πανεπιστημιακής Κοινότητας, της Πολιτείας αλλά και όλων των ενδιαφερομένων για το τι είναι το Πανεπιστήμιο, ποια η προσφορά του στην κοινωνία και σε τι επίπεδο πρέπει να το κρατήσουμε, τόσο αυτό όσο και γενικότερα την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, διαχρονικά και σύμφωνα με τις αξιολογήσεις πολλών διαφορετικών διεθνών φορέων αξιολόγησης, εντάσσεται στο 1% των καλύτερων πανεπιστημίων παγκοσμίως (όπως βεβαίως και άλλα ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας μας). Σε ένα πεδίο διεθνούς ανταγωνισμού, όπου αξιολογούνται δεκάδες χιλιάδες πανεπιστήμια από όλον τον κόσμο, η θέση που κρατάει το Πανεπιστήμιό μας στην ελίτ της παγκόσμιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι τεράστια επιτυχία, εάν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας την δυσμενή συγκυρία κατά την οποία αυτή επιτυγχάνεται, δηλαδή τις συνθήκες υποχρηματοδότησης και γενικότερης στήριξης των πανεπιστημίων τα τελευταία 6 χρόνια από την Πολιτεία. Παρόμοια περίοπτη θέση, δυστυχώς, δεν συναντά κανείς σήμερα για άλλους πολλούς τομείς του Ελληνικού Δημοσίου, αλλά και για ιδιωτικές δομές!

Μία απόπειρα ανάγνωσης Μάριος-Κυπαρίσσης Δ. Μώρος Το ποίημα Γυναίκα, με τη χωροχρονική ένδειξη «Ινδικός Ωκεανός 1955», συμπεριλήφθηκε στη μεταθανάτια συλλογή του Νίκου Καββαδία Τραβέρσο (Κέδρος, Αθήνα, 1975). Αποτελείται από τριάντα έξι (36) στίχους, χωρισμένους σε εννέα (9) στροφές των τεσσάρων (4) στίχων. Είναι γραμμένο σε ιαμβικούς δεκατρισύλλαβους και δεκαπεντασύλλαβους στίχους με σταυρωτή ομοιοκαταληξία (α-γ, β-δ). Επάνω δεξιά, κάτω από το τίτλο, υπάρχει η αφιέρωση «Στον Αντώνη Μωραΐτη», φίλο του ποιητή.

Με αφορμή το σχέδιο νόμου για την αναδιάρθρωση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και τις αλλαγές στο Γενικό και Επαγγελματικό Λύκειο και την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ο καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας του τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστήμιου Κρήτης Δρ. Μιχαήλ Πασχάλης καταθέτει την άποψη του για το πώς η πολιτεία επιμένει να νομοθετεί για χάρη της παραπαιδείας. Το νέο σύστημα πανελλαδικών εξετάσεων θα υλοποιηθεί το 2016, καθώς οι μαθητές της β' και γ' λυκείου θα αποφοιτήσουν με το υπάρχον καθεστώς. Η διαβούλευση επί του σχεδίου νόμου ολοκληρώθηκε την περασμένη Τρίτη με ρεκόρ συμμετοχών (3.813 σχόλια φορέων και πολιτών), ενώ το επιτελείο του υπουργείου κωδικοποίησε τις παρατηρήσεις και προχώρησε στις τελευταίες αλλαγές επί του νομοσχεδίου που προωθεί προς ψήφιση. – Κύριε καθηγητά, θα ενισχυθεί η παραπαιδεία με το νομοσχέδιο για την αναδιάρθρωση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης;

Η άποψη μιας εκσυγχρονισμένης ελληνικής πόλης συνίσταται σε μια και μόνο λέξη: τσιμεντούπολη. Αυτή είναι η αλήθεια και διόλου δεν ψεύδεται εκείνος που υποστηρίζει ότι η πόλη εφορμά στο νου του πολίτη ως απελπισία κι αποτυχία. Αυτός ο τελευταίος γυρίζει μέσα της διαρκώς και στέκεται αλυσοδεμένος, με δεσμά σφιχτά μεταξύ ήχων, κτιρίων, ανθρώπων: εξωκοσμικοί ρυπαντές, ήτοι ήχοι, αυθάδεις επαγγελματίες-εργαζόμενοι, και εκατομμύρια τόνοι από ανηλεές, σκληρό κι αδιαπραγμάτευτο μπετόν, σε σημείο που λιγοστεύει το φως του ήλιου. Μια βόλτα, διακρίνοντας την αισθητική αναρχία (τοιχοκολλημένες προπαγανδιστικές αφίσες, βαμμένοι με σπρέυ τοίχοι, άχαρα συνθήματα) και από την άλλη μεριά, αυτή των ιθυνόντων επί της δημιουργίας τέτοιων τόπων διαμονής διαπιστώνοντας την νωθρότητα, την αβελτηρία, την αδιαφορία των, θα έπειθε και τον πιο δύσπιστο ως προς την ορθότητα του συλλογισμού. Υπάρχουν βέβαια και στιγμές που το μάτι συναντά σε κάποια ίσως γωνία τα μισογκρεμισμένα ερείπια μια απαρχαιωμένης «υπο-κατάστασης» που δεν δύναται να αγγίξει κανέναν υλιστή.