Τα μήλα των Εσπερίδων
Χρήστος Κ. Τσαγγάλης
Η σχέση της Ελλάδας με την Δύση υπήρξε ανέκαθεν περίπλοκη. Ο τρόπος όμως με τον οποίο την αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε αποκαλύπτει αρκετά πράγματα αναφορικά με τον τρόπο που βλέπουμε και τον ίδιο μας τον εαυτό, καθώς δοκιμάζει τις αντοχές αλλά και την αυτογνωσία μας.
Η κουλτούρα της αριστείας
Χρήστος Κ. Τσαγγάλης, καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο ΑΠΘ.
Στο επεισόδιο της συνάντησης Γλαύκου και Διομήδη στην έκτη ιλιαδική ραψωδία ο Γλαύκος δηλώνει προς το τέλος του λόγου του πως ο πατέρας του Ιππόλοχος τον έστειλε στην Τροία με την εντολή (Ζ 208) αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων (να είναι πάντα άριστος και να ξεχωρίζει ξεπερνώντας τους άλλους).
Για ποια σημαία κλαις;
Της Αλεξάνδρας Τάνκα
Στο τέλος του έφτασε ένα ακόμη τριήμερο της επετείου του Πολυτεχνείου. Το σκηνικό δεν διέφερε από κάποια άλλη χρονιά.
Προσυγκέντρωση έξω από το Πολυτεχνείο για συγκρότηση της πορείας – πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία – συνθήματα κατά της χούντας και των Αμερικανών – επεισόδια στα Εξάρχεια – ρίψη δακρυγόνων για τη διάλυση των παραβατών, για την «προστασία» των πολιτών και τέλος ο μέσος Νεοέλληνας να κλαίγεται για το κάψιμο της ελληνικής σημαίας και τη διάλυση της δημόσιας περιουσίας.
Perfetti sconosciuti
Χρήστος Κ. Τσαγγάλης
Ο τίτλος ειλημμένος από την ιταλική ταινία που γέμισε ένα μελαγχολικό βράδυ μου και στοίχειωσε τη σκέψη μου από τότε. Σαν αυτούς που στέκονται δίπλα σου αλλά δεν τους γνωρίζεις, σαν αυτούς που απλώνονται μακριά σου αλλά σε καθορίζουν με τρόπους απροσδόκητους. Είναι κι αυτοί ένα είδος γνωστών-αγνώστων που σε ακολουθούν όπου κι αν πας, μα διαφεύγουν διαρκώς σαν προσπαθήσεις να τους πλησιάσεις.
Ο μπόμπιρας των καταλήψεων
Βρισκόμαστε στη 17η Νοέμβρη
Είναι βραδινό τηλεοπτικό αφιέρωμα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Μερικές χιλιάδες οικογενειών βρίσκονται στο σπίτι παρακολουθώντας τα αφιερώματα της κρατικής τηλεόρασης.
Η εξομολόγηση του εξολοθρευτή των συνθημάτων
Βρισκόμαστε στο 1973
Είναι Δεκέμβρης, είναι χούντα, έχω ρίξει φουλ μπόι – μαζί με το συμμαθητή μου Γιάννη στο 1ο Γυμνάσιο Παλαιού Φαλήρου είμαστε οι ψηλότεροι !
Όμως αυτό το πρωί πηγαίνοντας σχολείο τι να δούμε!
