Ο νεωτερικός Ευριπίδης των αριστοφανικών “Βατράχων”
To κείμενο που ακολουθεί δεν έχει σκοπό να αναλύσει τους Βατράχους του Αριστοφάνη εν γένει ή έστω το σύνολο των δραματουργικών ή ιδεολογικών στρατηγικών που σχετίζονται με την κεντρική σκηνή του Επιρρηματικού Αγώνα. Έχει σκοπό (α) να περιγράψει την εικόνα του αριστοφανικού Ευριπίδη και να εξηγήσει πώς η εικόνα αυτή καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις κριτικές αντιλήψεις για τον ποιητή μέχρι και τον 20ο αιώνα, και (β) να επισημάνει ποια από τα συστατικά αυτής της ιδεολογικής κατασκευής έχουν αντικειμενική βάση και ποια όχι.
Λίγα εισαγωγικά για την Παλαιά (ή “Αρχαία”) Κωμωδία (βίντεο)
Συνεχίζουμε σήμερα τη σειρά των βίντεο με θέμα το αρχαίο θέατρο, τα οποία φτιάξαμε ως τμήμα του εκπαιδευτικού υλικού της Θεματικής Ενότητας ΕΛΠ 31...
Για τις “Φοίνισσες” του Ευριπίδη: (7β): Ατομικό/δημόσιο συμφέρον (Κρέοντας, Μενοικέας)
Κρέων
Στις Φοίνισσες, ο Κρέων μπορεί να μην έχει τα σκληρά γνωρίσματα του Κρέοντα της Αντιγόνης, αλλά σίγουρα δεν διαθέτει ούτε την ηθική σοφία ούτε το μεγαλείο ψυχής που απαιτούνται για να τοποθετήσει πάνω από τις προσωπικές του επιδιώξεις το δημόσιο συμφέρον.
Πλάτωνα “Πρωταγόρας” 4: Κριτήριο αξιολόγησης
Πλάτωνα “Πρωταγόρας” – Ενότητα 4(Προτεινόμενα θέματα Ε.Ο. Ορίζοντες)
Η εξομολόγηση
Βρισκόμαστε στα 1970
Στο δημοτικό σχολείο που πηγαίνω είναι παντού γραμμένα σε μεγάλα πλακάτ τα συνθήματα της χούντας “ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ” και “ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ”
Επίκειται λοιπόν η μεγάλη εορτή της 25ης Μαρτίου. Μεταξύ των άλλων κάθε καθαρό Ελληνόπουλο οφείλει να αποφεύγει τας «κομμουνιστικάς προπαγάνδας» και επιπλέον να έχει εξομολογηθεί προ της θείας μεταλήψεως κατά τον εκκλησιασμόν της 25ης Μαρτίου !!
Όταν ανάβουμε ένα κερί…
Του Νίκου Τσούλια
Όταν ανάβουμε ένα κερί…
Τι ακριβώς συμβαίνει και πλημμυρίζει η ψυχή μας με μια περίεργη αγαλλίαση και το πνεύμα μας βιώνει μια πρωτόγνωρη κάθε φορά ταπεινής μορφής έκσταση; Γιατί νιώθουμε το θάλπος της μικρής φλόγας σαν απαλό χάδι και γευόμαστε μια κατανυκτική ακτινοβολία του προσώπου μας; Γιατί το φως του έλκει το βλέμμα μας και μας οδηγεί σε στοχασμούς και σκέψεις που δεν μπορούμε να επινοήσουμε σε άλλες στιγμές; Γιατί γοητευόμαστε από τη μίξη «πραγματικού» και «φαντασιακού» και θέλουμε να παραμείνουμε στη μεθόριό τους όσο περισσότερο γίνεται;
