Η προπαγάνδα της φρίκης
[Ακρόαση του άρθρου: https://clyp.it/02z0wzoz (διάρκεια: 05:21)]
Προεκλογικά ο Τραμπ είχε υποσχεθεί να ηγηθεί μιας παγκόσμιας στρατιωτικής επιχείρησης κατά του ισλαμικού κράτους. Μετά την πρόσφατη χρήση χημικών όπλων σε επαρχία που ελέγχεται από τους τζιχαντιστές και ιδιαίτερα μετά την κατακραυγή που προκάλεσε η δημοσίευση των φρικτών εικόνων των νεκρών παιδιών στον δυτικό τύπο και το διαδίκτυο ο Τραμπ διέταξε τον βομβαρδισμό της βάσης που πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε για την επίθεση. Ο Τραμπ, αντί να πλήξει τους τζιχαντιστές, βομβάρδισε τη στρατιωτική μονάδα που επιχειρεί κατά των τζιχαντιστών!
Πλάτωνα “Πρωταγόρας” 4: Κριτήριο αξιολόγησης
Κατεβάστε το αρχείο: Πλάτωνα “Πρωταγόρας” 4 (Κριτήριο αξιολόγησης)
Για το τροχαίο δυστύχημα των μαθητών στα Τέμπη
Του Νίκου Τσούλια
«Μια προσωπική μαρτυρία στη μνήμη των αθώων παιδιών»
Η είδηση έπεσε βαριά προκαλώντας εκείνη την ημέρα 13 Απριλίου του 2003 μια γενική εικόνα θλίψης στην ελληνική κοινωνία και πιο πολύ στην εκπαιδευτική κοινότητα. Οι άνθρωποι ένιωσαν να απλώνεται μια βουβαμάρα που στόμωνε κάθε σκέψη, κάθε λογισμό. Ένα τροχαίο δυστύχημα σταμάτησε τη ζωή 21 μαθητών και μαθητριών, παιδιών 15 και 16 χρονών, με έναν πολύ άδικο τρόπο, βυθίζοντας τις οικογένειες αυτών των παιδιών στην απόλυτη οδύνη, στον άφατο πόνο.
Γιατί είναι κ. Γαβρόγλου το εκπαιδευτικό μας σύστημα το πιο καταπιεστικό;
Του Νίκου Τσούλια
«Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι το πιο καταπιεστικό»! Είναι μια από τις πολλές ρηξικέλευθες προσεγγίσεις του Υπουργού Παιδείας κ. Γαβρόγλου, οι οποίες αφού εκφέρονται από τον πιο αρμόδιο θεσμικό παράγοντα θα πρέπει να μας απασχολήσουν. Αλλά πώς να κάνουμε μια στοιχειώδη ανάλυση επ’ αυτών αν ο κ. Γαβρόγλου δεν γίνει συγκεκριμένος; Γιατί συνηθίζει να είναι γενικόλογος – πέραν του ότι παραμένει πεισματικά δημαγωγός -, χωρίς να αποσαφηνίζει τι ακριβώς κάθε φορά εννοεί.
Πλάτωνος “Πολιτεία” 11 : Κριτήριο αξιολόγησης
Κατεβάστε το αρχείο: Πλάτωνος “Πολιτεία” 11 : Κριτήριο αξιολόγησης
Θέλουμε να μορφωνόμαστε;
Του Νίκου Τσούλια
«Αν δεν ξέρεις ποιο δρόμο θα πάρεις, όλοι δρόμοι είναι το ίδιοι», λέει πολύ σοφά μια αραβική παροιμία. Και εμείς δεν ξέρουμε ποιο δρόμο να πάρουμε στους σημερινούς καιρούς στους τόπους της εκπαίδευσης. Έχουμε βγει σε ένα μονοπάτι εδώ και χρόνια πολλά και βαδίζουμε χωρίς να αναρωτιόμαστε αν τραβάμε κατά τη μεριά ενός δημιουργικού μέλλοντος. Έχουμε μια δογματική βεβαιότητα και με αυτή πορευόμαστε εδώ και δεκαετίες: να εκπαιδεύονται όλο και περισσότερο τα παιδιά και οι νέοι. Και νομίζουμε ότι αυτό αρκεί…
