Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Η εποχή στην οποία αναφερόμαστε είναι εποχή φτώχειας και μάλλον τύποις κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, είναι εποχή κομματικού κράτους και ιδεολογικού ελέγχου των πολιτών, με κάποια μικρή διακοπή – αφορά τη δεκαετία του 1960 - και είναι μια περίοδος αρκετά δύσκολη για τη χώρα μας. Παρ’ όλα αυτά στην ίδια περίοδο έχουμε μια πολιτισμική και κοινωνική αναγέννηση, η οποία οδηγεί τη χώρα μας σε μια προοπτική προόδου.

Του Νίκου Τσούλια Η μοναδική στη σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία συγκυβέρνηση αριστεράς και ακροδεξιάς (ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ.), που λειτουργεί χωρίς κανένα ιδεολογικό αγκάθι λόγω της μοναδικής ευκαιρίας των ηγετικών ομάδων αυτών των κομμάτων για νομή της εξουσίας με πρόσχημα την «απελευθέρωση της χώρας», αφού βάφτισε την τρόικα σε θεσμούς, το μνημόνιο σε συμφωνία, τώρα επινόησε μια νέα τεχνική γλωσσικής ονοματολογίας, την προνομοθέτηση των μέτρων!

Γράφει ο Μιχαὴλ Ἀλεξανδρῆς ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ: 1). ἡ ῥίζα μολ εἶναι ὁμηρικὴ καὶ ἀπαντᾶ πολλὲς φορὲς ἁπλὴ καὶ σύνθετη. Ὡς ῥηματικὸς προσωπικὸς τύπος εὑρίσκεται ἁπλὸς σὲ ὑποτακτικὴ ἀορίστου {Ω781: μόλῃ} καὶ σύνθετος σὲ ἀναύξητη ὁριστικὴ ἐπίσης ἀορίστου {Λ604: ἔκμολεν, Σ392: πρόμολε, ο468: πρόμολον}. Ἀπαντᾶ ὡσαύτως καὶ ἡμετοχὴ ἀορίστου σὲ ἀρσενικὸ γένος ἁπλή {Λ173 καὶ ω335: μολών, γ44: μολόντες} καὶ σύνθετη {Φ37 καὶ δ22: προμολών} καὶ σὲ θηλυκὸ γένος ἁπλή {Ζ286, Ο720: μολοῦσα} καὶ σύνθετη {Σ382 καὶ ω388: προμολοῦσα}. Ἀπὸ τὴν ἴδια ῥίζα ἀπαντᾶ ἅπαξ τὸ διγενὲς σύνετο ἐπίθετο {Ω352: ἀγχίμολος= ὁ πλησίον ἐρχόμενος} καὶ δεκαεξάκις τὸ ἐκ τοῦ ἐπιθέτου παραγόμενο ἐπίρρημα «ἀγχίμολον» (= πλησίον).

Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός Σάββατο, 19 Νοέμβριος, 2016 “Τι είναι χειρότερο άραγε; Να βλέπει κάποιος θεωρίες συνωμοσίας ή να κάνει ότι δεν βλέπει τις πράξεις των συνωμοτών;“ Ο Τζώρτζ Όργουελ στο βιβλίο του «1984», που εκδόθηκε το 1949, προέβλεψε ότι κάποια στιγμή στο μέλλον – συγκεκριμένα το έτος 1984 – ο κόσμος θα φτάσει σε ένα σημείο όπου θα υπάρχει ένα και μοναδικό ολοκληρωτικό καθεστώς που θα ασκεί τον απόλυτο έλεγχο στις συνειδήσεις και ως εκ τούτου και στις συμπεριφορές των ανθρώπων. Ότι το Κόμμα θα ασκούσε την εξουσία μέσω της προσωποποίησης του, αυτής του Μεγάλου Αδελφού. Ο στόχος του Μεγάλου Αδελφού θα ήταν ο απόλυτος έλεγχος της σκέψης και της ελευθερίας της έκφρασης που θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω των απαγορεύσεων και του φόβου, δηλαδή με την τρομοκράτηση και την καταστολή.

Οι εμμονές και οι λαϊκισμοί, οι αοριστολογίες και οι ασυναρτησίες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περί «Ελεύθερης Πρόσβασης στο πανεπιστήμιο» έχουν ήδη πλήξει το Απολυτήριο του λυκείου και προφανώς και το ίδιο περιεχόμενο και την αποστολή του λυκείου.

Γράφει ο Μιχαὴλ Ἀλεξανδρῆς Μὲ τὴ λέξη βάρβαρος χαρακτήριζαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες πάντα μὴ ὁμιλοῦντα τὴν Ἑλληνική, ἰδίως δὲ τοὺς Πέρσες καὶ τοὺς Μήδους, διότι διέφεραν ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαοὺς πρὸ πάντων κατὰ τὴ γλῶσσα, κατὰ τὴ φωνή. Αὐτὴ τὴ γνώμη ὑποστηρίζει ὁ Στέφανος Βυζάντιος (Ἐθνικά, 158) «βάρβαρος, οὐκ ἐπὶ ἔθνους, ἀλλ’ ἐπὶ φωνῆς ἐλαμβάνετο, ὡς καὶ Ὅμηρος τοὺς Κᾶρας βαρβαροφώνους, ὡς πολεμίους τῶν Ἰώνων. εἴρηται παρὰ τοῖς νεωτέροις ἐθνικῶς, ἀφ’ οὗ Βαρβαρία. ἔστι δὲ χώρα παρὰ τὸν Ἀράβιον κόλπον Βαρβαρία, ἀφ’ οὗ καὶ Βαρβαρικὸν πέλαγος. τὸ δὲ βαρβαρικὸς οὐκ ἀπὸ τὸ Βαρβαρία, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ βάρβαρος. ἦν γὰρ βαρβαριακός».