Μόνιμες Στήλες

Κάποτε, κατά τη διάρκεια μιας βόλτας στην αρχαία Αθήνα, ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας ανέπτυξαν μία πολύτιμη, για όλους, συζήτηση για το φλέγον διαχρονικό θέμα του τρόπου με τον οποίο κατακτάμε την πολυπόθητη ευτυχία. Μετά από επανειλημμένες αναπάντητες ερωτήσεις του Πλάτωνα προς το δάσκαλό του, τον Σωκράτη, η περιζήτητη απάντηση ήρθε, όταν βρέθηκαν δίπλα σε μία μικρή λίμνη.

Του Νίκου Τσούλια Τα χαρακτηριστικά στοιχεία που εκδηλώνονται στις δύσκολες στιγμές των ανθρώπων, στις όποιες κρίσεις της ιστορίας των λαών εκφράζουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τα ουσιαστικά στοιχεία του πολιτισμού τους. Τότε θα φανεί η εξευγενισμένη συμπεριφορά τους ή η εκτεταμένη βαρβαρότητά τους, ο ορθολογισμός τους και η πίστη τους στον αγώνα για τη ζωή ή ποικίλες χυδαιότητες και οι αναφορές στους λαϊκισμούς και στους μεσσιανισμούς των δήθεν εύκολων λύσεων. Τότε θα ξεπηδήσουν τα βαθύτερα μηνύματα του πνεύματός των και η έκταση και η ένταση ή όχι του ουμανισμού τους. Όταν όλα πάνε καλά ή όταν νομίζουμε ότι όλα πάνε καλά, τότε περισσεύει μια κάποια ανεκτικότητα και πολλή αδιαφορία, τότε προσπερνάμε ό,τι μάς είναι «αγκάθι» και δείχνουμε μια κάποια …ανωτερότητα.

Βρισκόμαστε στις αρχές του 1999. Ο Sugata Mitra, καθηγητής εκπαίδευσης τεχνολογίας στο πανεπιστήμιο του Newcastle, διεξάγει ένα από τα πιο εντυπωσιακά πειράματα σχετικά με εκπαίδευση. Δοκιμάζει την εκπαίδευση «ελάχιστης παρέμβασης» Τοποθέτησε ένα υπολογιστή μέσα στο άνοιγμα του τοίχου κοντά στο γραφείο του στο Kalkaji, Νέο Δελχί.

Του Νίκου Τσούλια Όλοι όσοι έχουμε περάσει από τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα της πρώιμης ιδιαίτερα μεταπολίτευσης θυμόμαστε τις ατέρμονες συζητήσεις και τους διαξιφισμούς για τη «διαδικασία επί της διαδικασίας». Για να είσαι μάλιστα καλός συνδικαλιστής σ’ εκείνες τις ηρωικές περιόδους έπρεπε να είσαι καλός χειριστής στα τερτίπια των διαδικασιών των Γενικών Συνελεύσεων και όσο καλύτερα τα κατάφερνες εις βάρος των άλλων παρατάξεων, τόσο πιο εύκολα ανερχόσουνα στην επετηρίδα της δικής σου παράταξης. Αν βέβαια αυτή η τεχνική οδηγούσε πολύ εύκολα στην εκδίωξη της ουσίας, στην απομαζικοποίηση και στην εκπτώχευση του διαλόγου, δεν μας απασχολούσε και πολύ τότε.

Του Νίκου Τσούλια Το διάβασμα ως πνευματική λειτουργία μετασχηματίζει τη σκέψη μας και ως εκ τούτου η πρόσληψη της πραγματικότητας τροποποιείται, αφού κάθε διαδικασία των αισθήσεών μας συνυφαίνεται με απόλυτο και σχεδόν αυτόματο τρόπο με την επεξεργασία και την ερμηνεία των μηνυμάτων τους. Άλλωστε, μια αίσθηση ποτέ δεν είναι μόνο αίσθηση – ένα μέρος της μετασχηματίζεται σε συναίσθημα…

Του Νίκου Τσούλια Το ερώτημα τίθεται ουσιαστικά σε μια και μόνο εκδοχή, η οποία είναι και πιο συζητημένη και η πιο αμφιλεγόμενη, και έχει την εξής μορφή: μπορούν οι συνδικαλιστές να εξελίσσονται στην πολιτική; Θα ξεκινήσω από την ούτως ή άλλως πιο επιτυχημένη στον τρόπο σκέψης «μεθοδολογία», εκείνη της «μεσότητας» του Αριστοτέλη. Αποφεύγω δηλαδή τις δύο ακραίες απαντήσεις, και αυτή που ισχυρίζεται ότι ο συνδικαλισμός είναι όχημα για την πολιτική μετεξέλιξη των συνδικαλιστών και την αντίθετή της που αποφαίνεται ότι οι συνδικαλιστές δεν έχουν το δικαίωμα να συνεχίσουν τη διαδρομή τους στη σφαίρα της πολιτικής.