Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Για να χαρακτηριστεί μια πολιτική ως αριστερή θα πρέπει – εκτός των άλλων – να αντιμάχεται και να συγκρούεται με τον ταξικό εχθρό: με τον καπιταλισμό, με τον ιμπεριαλισμό, με την άρχουσα τάξη, με το διεθνές και το χρηματιστηριακό κεφάλαιο, με τη συντηρητική τουλάχιστον έκφραση της εκκλησίας κλπ κλπ.

Βρισκόμαστε στο 1983 Είναι τέλος καλοκαιριού, γυρνοβολάμε με τον κολλητό μου φίλο Λευτέρη, ξέμπαρκοι από οιστρογόνο ατμόσφαιρα και εισπνοή φερορμονών, ενώ η σκουπιδίλα της Εμμανουήλ Μπενάκη και της Στουρνάρη, μας κόβει την ανάσα.

Ο πόνος πουλάει… ιδίως στην Ελλάδα! Θέλετε γιατί είμαστε θεωρητικά πονόψυχοι; Θέλετε γιατί πάντα για άλλους μιλάμε; Ή μήπως, επειδή θεωρούμε πως το «κρίμα» και το «άδικο» που επιβαρύνει αιφνίδια τη ζωή του διπλανού μας, δεν πρόκειται ποτέ να επιβαρύνει τη δική μας; Όποια κι αν είναι η επικρατέστερη εκδοχή, καθίσταται παντελώς ασήμαντη μπροστά στα αληθινά συναισθήματα, που όμως αν είναι ακαλλιέργητα, μπορεί να καταστούν επιζήμια. Το συναίσθημα θέλει προσωπικότητα για να προωθηθεί ευεργετικά στη ζωή των άλλων και η προσωπικότητα θέλει δουλειά για να χτιστεί.

Του Νίκου Τσούλια Ήταν ανάγκη να μην κλείσει πάλι ο κύκλος της σχολικής χρονιάς και να έλθει το μαντάτο για διακοπή της εκπαιδευτικής μου διαδρομής για άλλη μια φορά μέσα στο Δεκέμβρη, να μην ολοκληρώσω τον κύκλο που κάνει το σχολείο και να φύγω μαζί με μια φουρνιά μαθητών, για να έχω την ψευδαίσθηση ότι πάω κι εγώ «για άλλα μέρη, για άλλες πολιτείες», για να ανοίξω με το ρεύμα των ονείρων τους και με τη δυναμική των φιλοδοξιών τους έναν άλλο κύκλο δραστηριότητας;

Βρισκόμαστε στο 2017 Η αριστερή Ελληνική κυβέρνηση επιβάλει το κλείσιμο των φροντιστηρίων για να συνειδητοποιήσει ο λαός την άριστη ποιότητα των υπηρεσιών του σχολείου !

Του Νίκου Τσούλια Τα σύγχρονα εκπαιδευτικά συστήματα των αναπτυγμένων χωρών είναι αποτέλεσμα του βιομηχανικού πολιτισμού και χαρακτηρίζονται, εκτός των άλλων, από μια βαθιά αντινομία. Αφενός μεν επιδιώκουν την επέκταση των μορφωτικών αγαθών και τη μαζικοποίηση της θεσμικής εκπαίδευσης για τις ανάγκες της οικονομικής κυρίως ανάπτυξης και αφετέρου λειτουργούν ως αναπαραγωγοί του υπάρχοντος καταμερισμού εργασίας, της ταξικής διαίρεσης και των επιλεκτικών μηχανισμών και η αναπαραγωγή γίνεται με αδιόρατο και απλό τρόπο και ως εκ τούτου με ισχυρό τρόπο, αφού «για να ευνοηθούν οι πιο ευνοημένοι και να αδικηθούν οι πιο αδικημένοι, πρέπει και αρκεί το σχολείο να αγνοήσει τις πολιτιστικές ανισότητες που υπάρχουν ανάμεσα στα παιδιά»[1].