Μόνιμες Στήλες

Βρισκόμαστε στο 1975 Την καταβρίσκω με το να ετοιμάζω Άλγεβρα, Γεωμετρία, Φυσική, Χημεία της Α΄Λυκείου στο μοναδικό συνοικιακό φροντιστήριο Μέσης εκπαίδευσης στο Παλαιό Φάληρο. Ο χαρισματικός φροντιστής κατέχει όλα τα θετικά μαθήματα όλων των τάξεων, Που και που τον ρωτάμε και καμιά Βιολογία ! Κατόπιν, μετά τις έξη, πηγαίνω δεύτερη βάρδια φροντιστηρίων σε ξενόγλωσσο, όπου εκτός από Αγγλικά και άλλα, κάνω και ολίγα Αρχαία και νέα Ελληνικά ! Η όλη διαδικασία αποτελούσε πρώιμη μελέτη, όπου γυρνώντας σπίτι κατά τις εννέα τα είχα όλα έτοιμα !

«Ξεχώρισε από παλιά το ελληνικό έθνος από τους βαρβάρους όντας πιο ικανό και περισσότερο απαλλαγμένο από την ηλιθιότητα», Αριστοτέλης, αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος. «Μήπως, ενώ έχουμε πεθάνει, ζούμε μόνο κατά φαντασίαν εμείς οι Έλληνες, που έχουμε περιπέσει σε συμφορά νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο; Ή ζούμε εμείς και έχει πεθάνει η ζωή;», Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς, Έλληνας ποιητής. «Χάριν της ιστορικής αλήθειας οφείλω να διαπιστώσω ότι μόνον οι Έλληνες, εξ’ όλων των αντιπάλων οι οποίοι με αντιμετώπισαν, πολέμησαν με παράτολμον θάρρος και ύψιστην περιφρόνησιν προς τον θάνατον», Αδόλφος Χίτλερ, Γερμανός δικτάτορας.

Του Νίκου Τσούλια Σχεδόν όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα αντιμετωπίζουν εδώ και αρκετά χρόνια ένα θεμελιακό πρόβλημα, την κρίση νομιμοποίησης του σχολείου. Η κοινωνική, οικονομική και πολιτική συνθετότητα των τελευταίων δεκαετιών έχει επιφέρει πολύπλοκα ερωτήματα στους οργανωμένους θεσμούς της μόρφωσης. Το σχολείο αμφισβητείται. Και αμφισβητείται σε μια εποχή όπου η γνώση αλλάζει καταστατική θέση, παίρνοντας καίριες συντεταγμένες στο σκηνικό της μεταβιομηχανικής περιόδου. Άλλοτε επικρίνεται για τον επιλεκτικό του ρόλο και άλλοτε για τη μαζικοποίηση. Άλλοτε για την προσκόλλησή του στις παραδοσιακές αξίες και άλλοτε για επικίνδυνους νεοτερισμούς. Ωστόσο όλη αυτή η κρισιολογία της κρίσης του σχολείου αποφεύγει να διευκρινίσει αν η κοινωνία έχει ξεκαθαρίσει τις προτεραιότητες και τους στόχους της (ως προς την εκπαίδευση) στις εποχές των μεγάλων μεταβολών και των γενικευμένων αβεβαιοτήτων.

Βρισκόμαστε στο Νοέμβριο του 2013. Ο Ταγίπ Ερντογάν αποφασίζει να καταργήσει το θεσμό των φροντιστηρίων στη γείτονα χώρα, όπου και λειτουργούν τα πολυπληθέστερα παγκοσμίως. Πως όμως παίρνει μια τέτοια απόφαση, τη στιγμή που θα στερούσε το κράτος από σημαντικά έσοδα και ταυτόχρονα θα δημιουργούσε τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα ;

Του Νίκου Τσούλια Οι συζητήσεις στη Βουλή προσφέρονται πάντα για συνολικότερη και πιο σφαιρική προσέγγιση των ζητημάτων της εκπαίδευσης, αφού τόσο η αντιπαράθεση των πολιτικών θέσεων όσο και η ποικιλόμορφη κριτική αναδεικνύουν και πολλές συχνά αθέατες όψεις των πολιτικών που έχουν τα κόμματα.

Παρακολουθώντας κανείς στις ορθόδοξες εκκλησίες τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος, έρχεται ευθύς αντιμέτωπος με ένα παράδοξο. Αφενός, διακρίνει κανείς μια προφανέστατη θεατρικότητα να διατρέχει τα δρώμενα: η ορθόδοξη λατρεία ενέχει αναντίρρητα ένα στοιχείο θεατρικό – όχι με την αόριστη έννοια ότι κάθε τελετουργία συνιστά μίμησιν, αλλά ως τρόπον τινά δεξίωση του αρχαιοελληνικού θεάτρου.