Μόνιμες Στήλες

Καταλυτικός ο ρόλος του σχολείου Του Νίκου Τσούλια Η κοινωνικοποίηση του ανθρώπου αποτελεί βασικό, ίσως το βασικότερο στοιχείο της αγωγής των νέων, αφού ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον πρωτίστως μπορεί να νοηθεί. Ουσιώδες μέλημα του σχολείου είναι η κοινωνική ένταξη του παιδιού, η άσκησή του σε στάσεις και συμπεριφορές τέτοιες ώστε να συνυπάρχει, να συνεργάζεται και να αναπτύσσει σχέσεις με τους άλλους και να δρα ενεργητικά στη δημόσια σφαίρα, στους κοινωνικούς θεσμούς, στους αγώνες των κινημάτων και στην πολιτική ζωή.

Προοδευτική Ενότητα Καθηγητών (Π.Ε.Κ.) Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι Όλη η εκπαιδευτική κοινότητα βιώνει την αποδόμηση των σχολείων και είναι αντίθετη σ’ αυτή τη ζοφερή εξέλιξη. Τα σχολεία υφίστανται τις επιπτώσεις του αριστερού Μνημονίου στη λειτουργία τους αλλά και στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης!

Του Νίκου Τσούλια Αναρωτιέμαι και προβληματίζομαι… Πόσο δύσκολο είναι να προσεγγίζουμε την πραγματικότητα, να σκεπτόμαστε ορθολογικά και τελικά να παίρνουμε τις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή μας επί εκείνου του πεδίου που πράγματι τις καθορίζει και όχι επί ενός φαντασιακού και ανύπαρκτου πεδίου!

«Κερδίζεις τα προς το ζην από αυτά που παίρνεις. Κερδίζεις τη ζωή από αυτά που δίνεις», Ουίνστον Τσόρτσιλ, Βρετανός πρωθυπουργός. «Κανένας άνθρωπος δεν έχει τιμηθεί για όσα έχει λάβει. Η τιμή είναι η ανταμοιβή για όσα έχει δώσει», Κάλβιν Κούλιτζ, Πρόεδρος των ΗΠΑ. «Δεν είμαστε υπεύθυνοι μόνο γι’ αυτά που κάνουμε, αλλά και γι’ αυτά που δεν κάνουμε», Μολιέρος, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας. Η μεγαλύτερη και πιο εύστοχη επένδυση, που ουδέποτε πάει χαμένη, αποτελεί την πρωταγωνίστρια των σημερινών αράδων. Κάποιοι τώρα, ίσως γελάσουν ειρωνικά, έχοντας προσφέρει τα πάντα σε τραγελαφικές περιπτώσεις ανθρώπων κι έχοντας λάβει ως ανταμοιβή το φτωχικό τους «τίποτα», αντί για τη στοιχειώδη έκφραση εκτίμησης, όμως θα αποδείξουμε σήμερα ποιοι είναι τελικά οι κερδισμένοι και ποιοι οι χαμένοι στο «πάρε – δώσε» της ζωής.

Του Νίκου Τσούλια Όταν διαβάζω, νιώθω μια αγάπη ξεχωριστής προέλευσης, μια γεύση παράξενη της ψυχής μου αγαλλίαση. Είναι μια αγάπη που άλλοτε γέρνει προς τον εαυτό μου και βρίσκω μέσα μου απρόσιτες με άλλο τρόπο πλευρές μου και άλλοτε είναι μια γενική αίσθησή της προς όλο τον Κόσμο, προ την ίδια τη ζωή. Ούτε και που ξέρω…

Του Νίκου Τσούλια Έχουμε αναφερθεί στη δυναμική των Παιδαγωγικών Συνεδριάσεων των Συλλόγων των εκπαιδευτικών, στον πλούτο των ιδεών και των αντιλήψεων και στις συνθέσεις των, στην επίλυση των προβλημάτων και στην προώθηση τόσο των στόχων της πολιτείας όσο και των ποικίλων πρωτοβουλιών. Υπάρχει όμως και αρνητική όψη, η οποία όχι μόνο πρέπει να αναγνωριστεί – ως συστατικό μέρος της απαραίτητης ούτως ή άλλως αυτοκριτικής μας – αλλά και να αποτελέσει πεδίο διόρθωσης των «κακώς κειμένων».