Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Πού να φανταστώ εκείνους τους καιρούς της φτώχειας της δεκαετίας του 1960 στο μικρό χωριό μου, την Αυγή Αμαλιάδας,

Του Νίκου Τσούλια Γίνεται ποδοσφαιρικός αγώνας το φθινόπωρο του 1914 στο Βουκουρέστι μεταξύ Ρουμανίας και Ουγγαρίας και τελικά ένα αθλητικό γεγονός μετατρέπεται σε διαμάχη χουλιγκάνων με εθνικιστικό περιεχόμενο. Κάτι ανάλογο γίνεται αργότερα μεταξύ Σερβίας και Αλβανίας με την πρωτοφανή σε επινόηση προκλητικότητα κάποιων ευφάνταστων εθνικιστών Αλβανών να κατεβάσουν μέσα στο γήπεδο σημαία με τη «μεγάλη Αλβανία»!

Του Νίκου Τσούλια Γνωστή η συνταγή, παλιά και δοκιμασμένη και φοβερά πολιτικάντικη. Ουσιαστικά καταδεικνύει την κενότητα αυτού που έπεται. Για ποιο ζήτημα μιλάω. Τι συμβαίνει όταν θέλει κάποιος Υπουργός Παιδείας να εφαρμόσει μια εκπαιδευτική πολιτική που δεν έχει περιεχόμενο; Μιλάει με τα πιο απαξιωτικά λόγια για το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα και εμφανίζει τη δική του πρόταση ως μοναδική πρόταση σωτηρίας και ως οδό του πιο ελπιδοφόρου μέλλοντος…

Σε έναν κόσμο αχάριστο και άπληστο… που ΤΑ ΠΑΝΤΑ αποτιμώνται και εξαργυρώνονται σε χρήματα… περιπτώσεις σαν τον πρωταγωνιστή του σημερινού άρθρου… αποτελούν πηγή νερού στην έρημο. Όχι μόνο, γιατί… είθισται να συγκινούμαστε με τα παιδιά που διακρίνονται για τις special ικανότητές τους, αλλά και γιατί… έχουμε την τάση ως ατελείς άνθρωποι… να αγνοούμε την ουσία και να εστιάζουμε στη ρηχή επιφάνεια. Είμαστε εμείς, που αγαπάμε μεν τα σκυλιά… δεν αγαπάμε όμως σαν αυτά.

Η συγκριτική εξέταση έργων του αρχαίου ελληνικού δραματολογίου είναι άσκηση πολύ διδακτική. Στο κείμενο που ακολουθεί συγκρίνουμε τις Νεφέλες του Αριστοφάνη και τη Σαμία του Μενάνδρου απαντώντας στα κάτωθι δύο ερωτήματα: Ερώτημα 1ο: Τόσο οι Νεφέλες του Αριστοφάνη όσο και η Σαμία του Μενάνδρου έχουν ως επίκεντρο τη σχέση πατέρα-γιου. Το κάθε έργο, όμως, προσδίδει στο σύνηθες αυτό δραματικό μοτίβο τη δική του ιδιαίτερη χροιά. Σχολιάστε. Ερώτημα 2ο: Χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τους δύο γέροντες, αφενός τον Στρεψιάδη των Νεφελών, αφετέρου τον Δημέα της Σαμίας, τεκμηριώστε την άποψη ότι οι κωμωδίες του Μενάνδρου, σε αντίθεση με αυτές του Αριστοφάνη, επιδιώκουν τον ψυχολογικό ρεαλισμό.

“Δεν υπάρχει τίποτα αδύνατο γι’ αυτόν που θα προσπαθήσει”. Μέγας Αλέξανδρος Ηγέομαι: προηγούμαι, προπορεύομαι, είμαι αρχηγός, οδηγώ, διευθύνω, κυβερνώ (Χαρ. Αθ. Μπαλτάς, Λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, Αθήνα, εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα, 1995, σ. 269)