Η ερμηνευτική ματιά των μαθητών
Του Νίκου Τσούλια
Πάντα η σκέψη του ανθρώπου έχει ερμηνευτική διάθεση σε οποιαδήποτε πρόσληψη εικόνας είτε μέσω των αισθήσεών μας είτε μέσα από τον ίδιο το στοχασμό μας. Ποτέ δεν είναι απλός δέκτης των ερεθισμάτων που δέχεται ή των παραστάσεων που δημιουργεί.
Δεν υπάρχει καμιά εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
Τα φληναφήματα του κ. Φίλη έχουν αρχίσει να εκδικούνται…
Του Νίκου Τσούλια
Έχει πλέον κοινός τόπος ότι η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. δεν έχει ούτε καν υποψία ολοκληρωμένου κυβερνητικού προγράμματος, ότι κινείται σπασμωδικά και αποσπασματικά σε ό,τι προσδιορίζει το Μνημόνιο και σ’ ό,τι «γεννάει» η ίδια η πραγματικότητα.
Για ποια κρίση μιλάμε;
Του Νίκου Τσούλια
Και ενώ περιμέναμε με περισσή αδημονία και έκδηλη αγωνία να αρχίσει να ξεπερνιέται η κρίση αρχίζοντας έναν ανακουφιστικό πολιτικό και κοινωνικό δημόσιο διάλογο περί ανάπτυξης, εμφανίζεται το προσφυγικό πρόβλημα και η κρίση έπαυσε να μας απασχολεί! Και έτσι, αντί να δημιουργούμε έστω ένα προοίμιο υπέρβασης των εθνικών και κοινωνικών δυσκολιών βρεθήκαμε αγκαλιά με ένα εξίσου σοβαρό πρόβλημα.
Τα λόγια αποκτούν την αξία… αυτού… που τα εκστομίζει!
«Είτε γράψε κάτι που αξίζει να διαβαστεί, είτε κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί», Βενιαμίν Φραγκλίνος, Αμερικανός συγγραφέας. Κάπως έτσι, θα ήταν οι ιδανικοί εξελιγμένοι Νεοέλληνες, πόσο μάλλον οι εκπρόσωποι αυτών, οι οποίοι στην ανικανότητά τους, να γράψουν τη δική τους ιστορία, αμφισβητούν αρκετές από τις ματωμένες ηρωικές σελίδες της υπάρχουσας.
Η ομορφιά των μικρών πραγμάτων
Του Νίκου Τσούλια
Το τι αξιολογούμε ως σημαντικό και τι όχι είναι θέμα αντίληψης ζωής, αλλά και το πού βρίσκουμε την ομορφιά στον κόσμο είναι πάλι θέμα αντίληψης ζωής. Υπάρχει μια γενικευμένη εικόνα του σύγχρονου τεχνοκρατικού και καταναλωτικού πολιτισμού ότι σημαντικό είναι ό,τι έχει πέραση στις κρατούσες θεωρήσεις αυτού του πολιτισμού, ότι το σημαντικό είναι το χρήσιμο όπου ως χρήσιμο λογίζεται αυτό που προσδίδει οικονομική αξία στα υλικά αγαθά μας.
Μεταξύ σχολείου και φροντιστηρίου…
Του Νίκου Τσούλια
Εδώ και αρκετά χρόνια οι μαθητές ιδιαίτερα προς το τέλος του λυκείου κινούνται κυριολεκτικά και συμβολικά μεταξύ σχολείου και φροντιστηρίου συρρικνώνοντας με αυτόν τον τρόπο το χρόνο του προσωπικού διαβάσματος σε πολύ οριακά επίπεδα˙ ουσιαστικά δεν ασκούνται στη διαδικασία της μάθησης και πολύ περισσότερο της αγωγής και της διαπαιδαγώγησης.
