Μόνιμες Στήλες

«Το ψέμα ποτέ δε ζει, για να γεράσει», Σοφοκλής, Έλληνας τραγικός ποιητής.

Του Νίκου Τσούλια «Έχετε μια ωραία φωτιά. Να της ρίχνετε συνέχεια ξύλα…», του είπε ο δάσκαλος στο καφενείο όταν τον ρώτησε πώς βλέπει το παιδί του στο σχολείο. Το είπε μετά στη μάνα μου με απορία˙ κατάλαβαν ότι ήταν κάτι καλό δεν έδωσαν συνέχεια στο τι ακριβώς σημαίνει. Τι είχε συμβεί; Με είχε μάθει η αδελφή μου να διαβάζω πριν πάω στο σχολείο και όλα μου φαίνονταν εύκολα και ωραία…

Του Νίκου Τσούλια Ίσως ο τίτλος του άρθρου να θεωρηθεί εκτός πραγματικότητας και ότι δεν έχει κανένα ουσιαστικό νόημα. Ίσως η απάντηση να θεωρείται τόσο αυτονόητη, που κάνει το σχετικό ερώτημα περιγέλαστο. Ως εκ τούτου οφείλω να εξηγηθώ.

Του Νίκου Τσούλια Μια κυβέρνηση της αριστεράς – αν μπορεί να θεωρηθεί αριστερή μια άκρως νεοφιλελεύθερη και απόλυτα μνημονιακή πολιτική της αγαστής συνεργασίας του μέγα δημαγωγού Α. Τσίπρα και του ακροδεξιού πατριδηκάπηλου Π. Καμμένου – θέτει την ταφόπετρα στο ασφαλιστικό και στο συνταξιοδοτικό σύστημα, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί με κοινωνικούς αγώνες πολλών δεκαετιών. Μια εξουσιολάγνα κυβερνητική σύμπραξη – με πρόσχημα ότι δεν ευθύνεται για την όλη κατάσταση – προχωρά σε εκθεμελίωση όχι απλά και μόνο των οικονομικών δεικτών του σύνταξης και της ασφάλισης, αλλά πάει ακόμα πιο πέρα και ανατρέπει τα δημόσια θεσμικά χαρακτηριστικά τους.

Του Νίκου Τσούλια Η απεργία της 4ης Φεβρουαρίου 2016 είναι ιδιαίτερα σημαντική για την πορεία των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων της χώρας. Όλες οι απεργίες κατά τη διάρκεια της κρίσης είχαν και έχουν σπουδαίο νόημα και μεγάλη αξία.

Του Νίκου Τσούλια Δεν είναι απλά και μόνο η οικονομική κρίση που βαραίνει τη διάθεσή μας και μαυρίζει την ψυχή μας. Είναι και η εικόνα που βιώνουμε. Η εικόνα της ερήμωσης και της παραίτησης, της απαισιοδοξίας και της εγκατάλειψης. Και δεν πρόκειται μόνο για αντανάκλαση της οικονομικής δυσπραγίας αλλά και για κακάσχημη παραμόρφωση του συνηθισμένου ειδώλου μας.