Η διαδρομή από το «χθες» στο «σήμερα»
Του Νίκου Τσούλια
Είναι πάντα μια διαδρομή περίεργη και αν και προσωπικά γνωστή και βιωμένη είναι εν πολλοίς απροσδιόριστη˙ άλλοτε έχει πολύ φωτεινά σημάδια και άλλοτε τα κενά και τα σκοτάδια της στομώνουν κάθε απόπειρα εικονογράφησή της, άλλοτε φέρνει μια αύρα γλυκιάς θύμησης και νοσταλγίας και άλλοτε τρομάζει με τα φαντάσματά της και περιπαίζει τις βαθιές επιθυμίες μας.
Η κοινωνική (κι όχι η πνευματική) μόρφωση εξασφαλίζει το… ΕΥ ΖΗΝ!
«Εκείνος που κουτσαίνει, αλλά ξέρει το δρόμο, θα φτάσει πιο γρήγορα από εκείνον που τρέχει, αλλά έχει χάσει το δρόμο», Φραγκίσκος Βάκων, Άγγλος φιλόσοφος. «Η ακεραιότητα, χωρίς γνώση, είναι αδύναμη και άχρηστη. Η γνώση, χωρίς ακεραιότητα, είναι επικίνδυνη και τρομακτική», Samuel Johnson, Άγγλος συγγραφέας. «Η γνώση είναι υπερήφανη, που ξέρει τόσα πολλά. Η σοφία ντρέπεται, που δε γνωρίζει περισσότερα», William Cowper, Άγγλος ποιητής. Η καλή ζωή, στην ουσία και τη διαχρονικότητα του αληθινού «είναι» κι όχι στην επιφάνεια και την ημερομηνία λήξης του πλασματικού «φαίνεσθαι», το άρθρο αυτής της εβδομάδας. Οι βάσεις αυτής; Ο χαρακτήρας κάθε ανθρώπου και η κοινωνική του μόρφωση, άρα και υπόσταση. Η σύγχυση, ως προς το εν λόγω θέμα, έγκειται στο γεγονός, πως κάποιοι ταυτίζουν τη φθηνή υποκρισία και την πάμφθηνη διπροσωπία με την υπέρτατη επίκτητη αρετή, που πρωταγωνιστεί στο σημερινό μου άρθρο.
Το ραντεβού
Βρισκόμαστε στην εποχή της φοιτητικής ερωτικής αναζήτησης.
Ταξιδεύω τέλος Ιουνίου με τρένο από Θεσσαλονίκη για Αθήνα. Το ταξίδι διαρκεί περίπου 12 ώρες κάτι λιγότερο από τον υπερσιβηρικό του Ντοστογιέφσκη.
Η ομορφιά της ζωής
Tου Νίκου Τσούλια
Η ομορφιά της ζωής είναι παντού, όπου απλώνεται το βλέμμα μας και αναπλάθεται και αναζωπυρώνεται η φαντασία μας, όπου περιπλανιέται η ψυχή μας και κατοικούν τα όνειρά μας. Η ομορφιά της ζωής είναι στη σύσταση της ανθρώπινης φύσης, αλλά πρέπει να την ερευνούμε και να τη δημιουργούμε με τα εργαλεία του πνεύματός μας αλλιώς δεν υπάρχει! «Η ομορφιά είναι στα μάτια αυτού που τη βλέπει», που μπορεί να τη δει…
Το Αιγαίο των προσφύγων
Το Αιγαίο άλλαξε˙ δεν είναι πια το ίδιο. Δεν είναι μόνο το θαυμαστό αρχιπέλαγος που φαντασιωνόταν κάθε ευρωπαίος και αμερικάνος τουρίστας. Αλλά και σε εμάς το Αιγαίο δεν είναι πλέον μόνο το καλοκαιρινό μας σχέδιο και όνειρο. Το ταξίδι στο κάθε ξεχωριστά όμορφο νησί του δεν μπορεί να είναι πλέον μια απλή περιπλάνηση στην ομορφιά της φύσης και στο προσωπικό μας όνειρο.
«Άσπρες – μαύρες» όψεις του σχολικού πίνακα
Του Νίκου Τσούλια
Αναρωτιέμαι. Είναι κάποιος / κάποια που δεν τον επισκέφθηκε; Είναι κάποιος / κάποια που δεν ένιωσε ένα περίεργο και απροσδιόριστο σφίξιμο στο κάλεσμα «για σήκω στον πίνακα»; Αλλά τα ερωτήματα είναι ποικίλα, παιδαγωγικά ακόμα και θεσμικά, και όχι μόνο προσωπικού χαρακτήρα.










