Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Είναι φοβερά δύσκολο να «εξορύξεις» την κουλτούρα, το στοχασμό και τον προβληματισμό που υπήρξε την περίοδο της μεγαλειώδους εξέγερσης του Πολυτεχνείου για να κρίνεις με τηνματιά εκείνης της εποχής τη σημερινή κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγματικότητα. Ένας πολίτης, που βίωσε όλο αυτό το ιστορικό φάσμα, βρίσκεται σε διαρκή μετασχηματισμό όσον αφορά την πολιτική και ιδεολογική του θεώρηση και τη γενικότερη κοσμοθεωρία του, ενώ και η στάση της ζωής του βρίσκεται σε μια διαρκή εξέλιξη συναντώντας και οριακά στάδια μετεξέλιξης. Αλλά και πέραν του υποκειμενικού παράγοντα που είναι διαρκώς μεταβαλλόμενος, έχει «τρέξει πολύ νερό» στην ιστορία της χώρας μας όλα αυτά τα χρόνια και δύσκολα μπορούν να αξιολογηθούν με τις αντιλήψεις της περιόδου του Πολυτεχνείου.

Ήταν την άνοιξη του 1986, τη χρονιά που είχαν σκοτώσει τον Ούλοφ Πάλμε, πρωθυπουργό της Σουηδίας. Πένθος, έκπληξη και καχυποψία απλώθηκε στην ειρηνική χώρα. Ποιος σκότωσε και γιατί τον πρωθυπουργό που επέστρεφε στο σπίτι με τη σύζυγό του, χωρίς φρουρά, από τον κινηματογράφο; Τον πρωθυπουργό που αγάπησε τους απλούς ανθρώπους όσο κανένας άλλος; Αυτόν που έκανε τόσα πολλά για τους Σουηδούς, που οι επόμενοι πρωθυπουργοί, ξηλώνουν ξηλώνουν κι ακόμα Πάλμε υπάρχει από κάτω;

«Ένας άνθρωπος είναι το σύνολο των πράξεων του. Τι έχει κάνει και τι μπορεί να κάνει, τίποτε άλλο», Mahatma Gandhi, Ινδός ηγέτης. «Δεν είμαστε υπεύθυνοι μόνο γι’ αυτά που κάνουμε, αλλά και γι’ αυτά που δεν κάνουμε», Μολιέρος, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας.

Του Νίκου Τσούλια Πολύ σωστά διατυπώνεται η άποψη ότι η κρίση έχει δύο όψεις, τη δοκιμασία και την ευκαιρία. Και είναι πεδίο ευκαιρίας κάθε κρίση γιατί δίνει τη δυνατότητα της αμφισβήτησης εδραιωμένων και λανθασμένων αντιλήψεων, γιατί ανοίγει το πεδίο της αυτοκριτικής και του αναστοχασμού και θέτει νέες όψεις έρευνας και αναζήτησης ευοίωνων προοπτικών.

Του Νίκου Τσούλια Ζω μια ολόκληρη ζωή μαζί τους, μια όμορφη ζωή με ταξίδια και ονειροπολήσεις, με στοχασμούς και φαντασιώσεις, με έκσταση και πνευματικές ανατάσεις. Είναι δυνατόν να μη νοιαστώ για την τύχη τους όταν «αποχωρήσω»; Εδώ ενδιαφερόμαστε και φροντίζουμε για το «άλφα» και το «βήτα» περιουσιακό στοιχείο με την πιο ευτελή αξία και είναι δυνατόν να μην ανησυχούμε για μια πνευματική περιουσία, η οποία μας βοηθά τόσο και τόσο στην πνευματική μας πρόοδο, στην επαγγελματική μας εξέλιξη, στην καλλιέργεια της σκέψης μας; Χιλιάδες βιβλία που μάς συντρόφευψαν κάθε στιγμή ζητούν στοργή και αγάπη, κατανόηση και έκφραση ευγνωμοσύνης για την τόσο μεγάλη προσφορά τους. Μπορούμε να φερθούμε αχάριστα, να είμαστε τόσο αγνώμονες;

Στο αρχείο pdf, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε από δω, έχετε τη δυνατότητα να διαβάσετε εκτενείς περιλήψεις των πιο κάτω αξιόλογων εργασιών για τον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου.