Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Δεν ξέρω αν υπάρχει προπατορικό αμάρτημα. Δεν ξέρω τι ακριβώς «εννοεί» το προπατορικό αμάρτημα, που μεταβιβάζεται επί δικαίων και αδίκων από γενιά σε γενιά. Δεν έχω καταλάβει καθόλου, γιατί ήταν απαγορευμένος ο καρπός του δέντρου της Γνώσης. Και μάλιστα με στεναχωρεί το όλο «σχήμα» που κατηγορεί τη Γνώση παρά το γεγονός ότι είναι δρόμος προς την ελευθερία του πνεύματος και του ανθρώπου…

Του Νίκου Τσούλια Το Παρίσι ακόμα και αν δεν έχεις πάει, το έχεις ονειρευτεί. Έχεις δημιουργήσει φαντασιώσεις, που άλλοτε ξέρεις τις μικροπηγές τους και άλλοτε όχι. Όταν μαθαίνεις στο σχολείο για το Διαφωτισμό, θα «επισκεφτείς» και το Παρίσι. Αλλά και μετά απ’ αυτό θα έχεις ονειρευτεί πού θέλεις να ερωτευτείς, που θέλεις να ζήσεις ένα μέρος της ζωής σου περνώντας από τα περίφημα «καφέ» του διαβάζοντας και γράφοντας για να καθησυχάσεις κάπως τις ψευδαισθήσεις της συμμετοχής σου στον κόσμο των διανοούμενων.

Νίκος Φακιολάς* ΠΕΡΙΛΗΨΗ Στο κείμενο αυτό γίνεται αναφορά στις μορφές τον αναλφαβητισμού και τα αίτια που τον προκαλούν ή τον αναπαράγουν. Εντοπίζονται οι περιοχές και οι...

Του Νίκου Τσούλια Όταν ένα μαζικό κοινωνικό φαινόμενο διαλύεται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα σαν το πέπλο της ομίχλης στον πρωινό ήλιο, τότε οι ερμηνείες είναι πολύ εύκολες και κοινά αποδεκτές. Όταν ένα γενικό και ορμητικό κοινωνικό «παραλήρημα» εξαφανίζεται και δεν αφήνει κανένα ίχνος θετικής προοπτικής σαν να μην υπήρξε ποτέ, τότε έχει στοιχειώσει, και το φάντασμά του είναι απωθητικό σχεδόν γι’ όλους. Στην πολιτική και στην ιστορία τα μεγάλα γεγονότα πάντα έχουν εξήγηση και τίποτα δεν μένει ανερμήνευτο. Έτσι, το περιβόητο κύμα του ξεσηκωμού κατά των Μνημονίων που διαλύθηκε τόσο γρήγορα και τόσο άδοξα θύμισε μερικές απλές αλήθειες, στις οποίες η ιστορία έχει προσδώσει σχεδόν μια αξιωματική ισχύ. Να γιατί λοιπόν το κίνημα της πλατείας ήταν μια φενακισμένη εξέγερση, χωρίς κανέναν ουσιαστικό στόχο και έφερε πίσω τις πολιτικές εξελίξεις.

Του Νίκου Τσούλια Είναι φοβερά δύσκολο να «εξορύξεις» την κουλτούρα, το στοχασμό και τον προβληματισμό που υπήρξε την περίοδο της μεγαλειώδους εξέγερσης του Πολυτεχνείου για να κρίνεις με τηνματιά εκείνης της εποχής τη σημερινή κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγματικότητα. Ένας πολίτης, που βίωσε όλο αυτό το ιστορικό φάσμα, βρίσκεται σε διαρκή μετασχηματισμό όσον αφορά την πολιτική και ιδεολογική του θεώρηση και τη γενικότερη κοσμοθεωρία του, ενώ και η στάση της ζωής του βρίσκεται σε μια διαρκή εξέλιξη συναντώντας και οριακά στάδια μετεξέλιξης. Αλλά και πέραν του υποκειμενικού παράγοντα που είναι διαρκώς μεταβαλλόμενος, έχει «τρέξει πολύ νερό» στην ιστορία της χώρας μας όλα αυτά τα χρόνια και δύσκολα μπορούν να αξιολογηθούν με τις αντιλήψεις της περιόδου του Πολυτεχνείου.

Ήταν την άνοιξη του 1986, τη χρονιά που είχαν σκοτώσει τον Ούλοφ Πάλμε, πρωθυπουργό της Σουηδίας. Πένθος, έκπληξη και καχυποψία απλώθηκε στην ειρηνική χώρα. Ποιος σκότωσε και γιατί τον πρωθυπουργό που επέστρεφε στο σπίτι με τη σύζυγό του, χωρίς φρουρά, από τον κινηματογράφο; Τον πρωθυπουργό που αγάπησε τους απλούς ανθρώπους όσο κανένας άλλος; Αυτόν που έκανε τόσα πολλά για τους Σουηδούς, που οι επόμενοι πρωθυπουργοί, ξηλώνουν ξηλώνουν κι ακόμα Πάλμε υπάρχει από κάτω;