Μόνιμες Στήλες

ourania xorafiaΣτα μαύρα χωράφια τ’ ουρανού αστέρια σπέρνεις να γίνουν ήλιοι να βγουν φεγγάρια να τα θερίσεις. Τ’ άροτρο λειώνει πάνω στου Κρόνου το χρυσαφί σαπίζει ο σπόρος χαμένος κόπος, είναι αλλουνού ,το μαύρο χώμα του ουρανού.

Οι θεματικές ποιητικές ανθολογίες αποτελούν πλέον παράδοση των “Λωτοφάγων”, την οποία αγκαλιάσατε και αγαπήσατε. Με τη σημερινή ανάρτηση εγκαινιάζουμε σειρά έξι αναρτήσεων, οι οποίες θα σταχυολογούν αξιόλογα ελληνικά ποιήματα με κεντρικό θέμα το αρχαίο θέατρο ή/και τους μεγάλους του μύθους. Αρχής γενομένης από σήμερα, θα δημοσιεύεται στους “Λωτοφάγους” μία σχετική ανάρτηση ανά δύο μέρες. Ελπίζουμε ότι οι αναρτήσεις αυτές θα διευκολύνουν τους αναγνώστες που εποθυμούν εύκολα και γρήγορα να διαπιστώσουν τη διείσδυση του αρχαίου ελληνικού δράματος στη σύγχρονη ελληνική ποιητική παραγωγή. Εξυπακούεται ότι η ανθολόγηση είναι δειγματοληπτική· επ᾽ ουδενί δεν είναι εξαντλητική.Εισηγήσεις για εμπλουτισμό της συλλογής Είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες!

Είπαμε πολλά στα δύο προηγούμενα κείμενα σχετικά με τα μεγαθέματα του Αγαμέμνονα. Δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούμε, όμως, πλήρως την ουσία αυτού του έργου, αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι (α) πρόκειται απλώς για το πρώτο μέρος μιας τριλογίας και (β) ότι η τριλογία αποτελεί για μας την παλαιότερη τεκμηριωμένη αξιοποίηση δύο σπουδαιότατων θεατρικών συμβάσεων, που σφραγίζουν τη φυσιογνωμία της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας: της αξιοποίησης του τρίτου υποκριτή (η εισαγωγή του οποίου πιστώνεται στον Σοφοκλή) και της πλήρους ένταξης του σκηνικού οικοδομήματος στη σημειολογία της παράστασης.

Κρηπιδωμα γρανιτικο, της Συντικης Ηρωον. Βραχοι, βροντοκραυγοι, Φωνητες, σουραυλιστες του Πονου. Αθωοι, υπερασπιστες, των Ανω Ποροιων. Ατσαλινοι, υπερμαχοι των ιερων Χωματων. ΣυνΧωριανοι, συνομιλοι, σε γλεντια και σε Λυπες.. Στεκουν ολορθοι, Ασαλευτοι, βασαλτικοι Γρανιτες. Βλαμμενοι απ της Πατριδας τους, τη μανικη Λατρεια. Δεν πεφτουν, δεν σκοτωνονται, ψυχρα, Δολοφονουνται. Χαινουσες γουβες των βομβων, Κραυγες της Οικουμενης.

H ΠΕΙΘΩ Η Ορέστεια είναι η τραγωδία της ανατροπής (ακριβέστερα της διαστροφής) της τάξης, που αποδίδεται, μεταξύ άλλων, με ενα πυκνό πλέγμα μεταφορών και εικόνων: το δίχτυ της Ανάγκης και της δολοπλοκίας, τα μοτίβα της παρεφθαρμένης τελετουργίας (της θυσίας που γίνεται σφαγή, του γάμου που γίνεται θάνατος), η εικονοπλασία του κυνηγιού και του θηρευτή που καθίσταται ο ίδιος θήραμα. Οι πράξεις όμως που επιφέρουν αυτή την ανατροπή — όσο κι αν, όπως είπαμε, η μεταφυσική διάσταση της δράσης είναι αδιμφισβήτητη — δεν είναι προϊόν έξωθεν επιβολής και επιβουλής, αλλά Πειθούς, της μαγικής σχεδόν εκείνης επήρειας, που στρέφει τον άνθρωπο προς την Παρακοπάν (την τρέλα), προς το παντότολμον (προς πράξεις ανήκουστης ασέβειας) και εν τέλει προς την Ἄτην (την καταστροφή). Δυο φορές ο Αγαμέμνονας πείθεται να προβεί σε ανήκουστες πράξεις υποκύπτοντας στην Πειθώ:

Σας χαρίζω αυτή τη συλλογή χωρίς κανέναν πρόλογο. Νομίζω ότι περιττεύει. Κώστας Μόντης, “Κερύνεια 1974″ Κώστας Μόντης, “Στιγμές της Εισβολής” Νίκος Κρανιδιώτης, “Μνήμη Κερύνειας” Νίκος Κρανιδιώτης, “Γενέθλια Πόλη, ΙΙΙ” Μιχάλης Κακογιάννης, “Ένα Σαββάτο” Κυριάκος Χαραλαμπίδης, “Η παράδοση της Κερύνειας” Κυριάκος Χαραλαμπίδης, “Κηφεύς και Πράξανδρος” Κυριάκος Πλησής, “Επίμετρο, ΙΙ: Να μνημονεύονται” Κώστας Π. Μιχαηλίδης, “Σήματα, Η᾽: Ο δρόμος προς την Κερύνεια” Νίκος Ορφανίδης, “Κερύνεια” Έλλη Παιονίδου, “Ψαροπωλείον η Κερύνεια” Θεόδωρος Στυλιανού, “Άμοιρο καλοκαίρι” Ανδρούλα Νεοφύτου Μούζουρου, “Κερύνεια” Πυθαγόρας Δρουσιώτης, “Κερύνεια” Κώστας Φέρρης, “Κυπριακό” Ευαγόρας Καραγιώργης, “Τ᾽ όνειρον” Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, “Κερύνεια” Πόλυς Κυριακού, “Μνήμες” Πόλυς Κυριακού, “Κερύνεια” Γιώργος Σεφέρης, “Στα περίχωρα της Κερύνειας (Σχέδιο ενός ειδυλλίου)”