Άρθρα-Απόψεις

Ο Μπίλυ ήτανε χοντρός με αραιά μαλλιά στη γκλάβα του, ενώ πάνω απ΄το ζωνάρι του ξεχείλιζε η κοιλιά του σαν τα pancakes πούψηνε στη general μασίνα η μάνα του. Καμιά γκόμενα σόλο το Tenesse δεν τονε γουστάριζε, γιατί έτσι ατσούμπαλος με την πλατυποδία πουχε κάνει τις μπότες σα παντόφλες σκούπιζε όλο το χώμα της Arizona.

Κάποτε στο μακρινό βασίλειο του «Χρωστάν» είχε κτιστεί ένα παλάτι όχι πολύ μεγάλο, αρκετό όμως ώστε να απαιτεί υπηρέτες δούλους και αυλικούς από όλο το Χρωστάν. Είχε ανάγκη λοιπόν τους παλατιανούς υποκόμους του απανταχού της επικράτειας, ώστε να μπορεί να χτίζει τους νέους πύργους του εκεί ψηλά και να γυαλίζει τους χρυσούς του θρόνους. Και τα χρόνια περνούσαν και το παλάτι μεγάλωνε και προσλάμβανε όλο και περισσότερους αυλικούς.

Του Σταύρου Χριστοδούλου Κάνε τον λόγο σου μελίρρυτο, λένε, γλυκό, σαν ποιοτικό απάνθισμα, λογοτέχνη που λησμόνησε τα πιο βαρυσήμαντα έργα του στο ντουλαπάκι του γραφείου του, πίσω-πίσω, κάτω από τα έγγραφα ρουτίνας. Τελειομανία. Χλεύη της ολοκλήρωσης. Εριστική φύση ο Σολωμός. Είχε καταχωνιάσει αριστουργήματα στο σκονισμένο συρτάρι του.

Βρισκόμαστε στο Σεπτέμβριο του 2016 Η άγρια κρίση μαστίζει τα φροντιστήρια μετά την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Τα φροντιστήρια, προκειμένου να επιβιώσουν, επιστρατεύουν ολοένα και νέες ανταγωνιστικές υπηρεσίες σε γονείς και μαθητές.

Ο Παπαδιαμάντης δεν έδωσε συνεχιστές του δικού του ιδιώματος γραφής. Αρχικά η συγγραφική πορεία του Παπαδιαμάντη, καταγράφει μια δυναμική προσήλωση στην περιγραφή της φύσης. Αργότερα προχωρεί στην ηθογραφία, εξελικτικά δε μετακυλίει σε ένα πάντρεμα με μια ρεαλιστική δραματικότητα, που σε κατάληξη θα εκτονωθεί σε ένα τραγικό ψυχογράφημα.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έχει καταγραφεί σαν ο κορυφαίος και χρονικά ο πρώτος στο ελληνικό διήγημα. Και το όνομά του κυριαρχεί στα Χριστουγεννιάτικα και Πασχαλινά ακούσματα. Έφυγε από τη ζωή στις 2 Ιανουαρίου του 1911. Τις τελευταίες στιγμές της ζωής του, μάς τις δίνει σε σχετικό κείμενό του ο ελληνιστής του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών Οκτάβιος Μερλιέ. «Μέρες ήταν άρρωστος από γρίπη ή πνευμονία. Πονούσε πολύ. Ανήμερα πρωτοχρονιά, μοναχός του, κατάχαμα στα κιλίμια του, αναρριγούσε... Τη μια μετά τα μεσάνυχτα, οι αδελφές του, όταν ξανάρθανε τον βρήκανε παγωμένο, νεκρό. Την άλλη μέρα στις 3 Ιανουαρίου, τον θάψανε».