Παντού και πάντα Παιδεία: για αισιόδοξη και αγωνιστική στάση ζωής
Του Νίκου Τσούλια
Εύχομαι Χρόνια Πολλά και ευτυχία για το Νέο Έτος. Εύχομαι να γεννηθεί η πραγματική ελπίδα αλλά και ο αγώνας για καλύτερους καιρούς σε όλους τους Έλληνες που δοκιμάζονται σκληρά από την παρατεταμένη και πολύπλευρη κρίση. Προφανώς δεν αρκούν οι ευχές. Χρειάζονται οι κοινωνικοί και οι συλλογικοί αγώνες αλλά και η προσωπική προσπάθειά μας για να βρει η χώρα μας βήματα εξόδου από τη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα, που διαμορφώνει ο καπιταλισμός και η βαρβαρότητα της αγοράς και οι ποικίλες εκφράσεις της εξουσίας.
Οι σχέσεις μας με τον χρόνο: αιρετική διερεύνηση
Του Νίκου Τσούλια
Οι σχέσεις του ανθρώπου με το χρόνο ήταν και είναι μια πολύ περίεργη υπόθεση. Εδώ και αιώνες όσο βαστάει η ιστορία της ανθρωπότητας προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη φύση του χρόνου επιμερίζοντας και πολλαπλασιάζοντας τα εργαλεία με τα οποία τον μελετούμε ή απλά τον προσεγγίζουμε.
Οι σχέσεις μας με τον χρόνο: παραδοσιακή προσέγγιση
Του Νίκου Τσούλια
Πέραν της κοινής και συστηματικής προσπάθειας για μια γενική και ενοποιητική θεωρία του χρόνου, κάθε άνθρωπος καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του είναι αντιμέτωπος με το ζήτημα του χρόνου άλλοτε με αέρα υπεροχής απέναντί του, άλλοτε με μάλλον μια ουδέτερη στάση και άλλοτε με ένα κλίμα φοβίας.
Στο κατώφλι της Σύνταξης
Του Νίκου Τσούλια
Είχε αρχίσει να το σκέπτεται όλο και πιο συχνά. Αλλά είναι άλλο να το σκέπτεσαι και άλλο να το βιώνεις… «Κάποια μέρα θα συμβεί. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν μπορείς να το αποφύγεις». Άλλες στιγμές σκεπτόταν διαφορετικά.
Αποχαιρετισμός στο σχολείο!
Του Νίκου Τσούλια
Όταν έμαθα και επίσημα το τέλος της εκπαιδευτικής μου καριέρας και παρά το γεγονός ότι ήταν μια αναμενόμενη εξέλιξη, ένιωσα ένα περίεργο κενό. Ένα άγνωστο και σκοτεινό συναίσθημα με πλημμύρισε. Ένα μίγμα απογοήτευσης και αμηχανίας, κενότητας και αβεβαιότητας επικάθησε σαν μαύρο σύννεφο βαρυχειμωνιάς κρύβοντας κάθε θέα ορίζοντα.
Το βιβλίο ως σύμβολο
Του Νίκου Τσούλια
Άραγε μπορεί να υπάρξει άλλο σύμβολο πέραν εκείνου της εικόνας του βιβλίου για να απεικονίσει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την πνευματική παρακαταθήκη του ανθρώπου στη μικρή γωνιά της Γης μας;
