Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια «Πάντα να είσαι πολύ καλά προετοιμασμένος πριν μπεις στη σχολική αίθουσα. Αν δεν κάνεις το μάθημα καλά, οι μαθητές και οι μαθήτριες θα θυμούνται πάντα αυτή την περίπτωση και θα σε κρίνουν απ’ αυτή… Όλοι οι εκπαιδευτικοί του σχολείου πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένοι για τη διδασκαλία. Αν κάποιος εκπαιδευτικός δεν ανταποκριθεί πολύ καλά στα καθήκοντά του μια ημέρα, το παιδί θα πει στους γονείς του ότι ο τάδε καθηγητής ήταν αδιάβαστος και τα μπέρδεψε, δεν θα πει ότι οι άλλοι καθηγητές έκαναν καλά τη δουλειά τους… Πάντα να φροντίζεις να κάνεις όλους τους μαθητές / όλες τις μαθήτριες να νιώθουν ξεχωριστοί / ξεχωριστές σε κάποιον τομέα. Να μην εξαιρείς κανέναν / καμιά. Όλοι έχουν ανάγκη την ενθάρρυνση και τον καλό λόγο και όχι μόνο οι μαθητές / μαθήτριες που ανταποκρίνονται στα μαθήματά τους».

Προτεραιότητα στην ειδική αγωγή τώρα! Η πολιτική και εκπαιδευτική προτεραιότητα στην ειδική αγωγή προκύπτει επιτακτικά για πολλούς και σημαντικούς λόγους. Δεν αποτελεί κάποιου είδους παραχώρηση αλλά μορφωτικό και κοινωνικό δικαίωμα για την πρώτιστη επιλογή της διαρκούς και συστηματικής προαγωγής «ίσων ευκαιριών γι’ όλους τους μαθητές και όλες τις μαθήτριες».

Ζώντας σε μία Ελλάδα οικονομικά πτωχευμένη, που όμως δε στερείται της τεχνολογίας των οικονομικά αναπτυγμένων χωρών, η λύση θα αναμέναμε ότι θα έρθει από τα «νέα μυαλά», τα υποτιθέμενα «μορφωμένα μυαλά». Αυτή η λύση δεν έρχεται και όλο μας φταίνε αυτοί οι άλλοι… οι αλήτες κυβερνώντες, λες και εκλέχθηκαν ή εκλέγονται από μόνοι τους. Τότε, υπάρχει κι η άλλη καραμέλα, ως επιχείρημα επίρριψης ευθυνών ΜΟΝΙΜΩΣ σ’ αυτούς τους άλλους, ότι ΕΜΕΙΣ δεν είχαμε καν γεννηθεί τότε που έγιναν τα μεγάλα λάθη των δανειοδοτήσεων από τους εκάστοτε κυβερνώντες. Η αλήθεια είναι πως όντως οι περισσότεροι εξ’ ημών δεν είχαμε καν γεννηθεί τότε, αλλά και τώρα δε βλέπω σε πλεόνασμα Νεοέλληνες που η αξία των πτυχίων τους να είναι ανάλογη της αξίας των πράξεων τους.

Του Νίκου Τσούλια Κάθε φορά που οι μαθητές και οι μαθήτριες τελειώνουν το λύκειο και φεύγουν, το σχολείο αλλάζει. Ξαφνικά φτωχαίνει και ερημώνει. Είναι μια μετάπτωση στον κόσμο του συναισθήματος, ένα ψυχικό κενό, μια μικρογραφία εκείνου του δραματικού γεγονότος που συμβαίνει σε κάθε οικογένεια όταν φεύγουν τα παιδιά τους για να ζήσουν μόνα τους σε άλλο σπίτι.

Του Νίκου Τσούλια Ίσως να είναι φοβερά αρνητικό, ίσως να είναι πιο αρνητικό και από τη σχετική γνώση, τη γνώση που είμαστε βέβαιοι ότι είναι προσωρινή και ότι σύντομα θα αναθεωρηθεί. Εκτιμώ ότι είναι απελπιστικά μονότονο και αρκούντως ανιαρό το να τα ξέρουμε όλα ή, πιο ορθά, να έχουμε την αίσθηση ότι τα ξέρουμε όλα.

Του Νίκου Τσούλια Για τους πολίτες και για το «γενικό λόγο» η εικόνα του μαθητή είναι ενιαία και αδιαίρετη, είναι μια ιδιότητα απόλυτα συνδεδεμένη με την εκπαίδευση. Για το σχολείο και πιο πολύ για τους εκπαιδευτικούς η εικόνα του μαθητή είναι πληθωρική και εξαιρετικά πολύπτυχη. Ναι μεν υπάρχει μια γενική αίσθηση περί του μαθητή, αλλά κάθε μαθητής και μαθήτρια είναι και ένα ξεχωριστό πρόσωπο, μια απόλυτα μοναδική εικόνα!