Μόνιμες Στήλες

Συνάδελφοι, Συναδέλφισσες Όλοι οι εργαζόμενοι και οι εκπαιδευτικοί βιώνουμε εδώ και εφτά χρόνια με τα τρία διαδοχικά μνημόνια τη λεηλασία του εισοδήματός μας, τη διαρκή μείωση των δαπανών για την Παιδεία, την Υγεία, την Ασφάλιση. Η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., ενώ εκλέχτηκε με σημαία το περίφημο σύνθημα «με ένα νόμο, με ένα άρθρο, κατάργηση των μνημονίων», προχώρησε στην ψήφιση ενός ακόμα πιο επώδυνου μνημονίου.

Του Νίκου Τσούλια Είναι εκφραστής της ηγεμονικής δύναμης του καπιταλισμού αλλά και θεσμικός πολιτικός παράγοντας της σύγχρονης δύναμης του ιμπεριαλισμού. Αλλά δεν παύει να αποτελεί και μια διαφορετική νότα στο πολιτικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών, έναν ξεχωριστό συμβολισμό στο διεθνές πολιτικό σκηνικό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, μια ζωντανή ελπίδα για «ανοιχτές κοινωνίες».

Η σκηνή του βασανισμού του Κινησία από τη γυναίκα του, τη Μυρρίνη, είναι η κορύφωση του «δράματος» στο οποίο οι στρατευμένες γυναίκες της Λυσιστράτης υποβάλλουν τους συζύγους τους, προκειμένου να τους εξαναγκάσουν να εγκαταλείψουν τον τύφον του πολέμου και να επιστρέψουν στην πολιτική της σύνεσης και της σωφροσύνης. Δείτε τη σκηνή από την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου του 2004 (ξεκινά στο 01:18:22)

Του Νίκου Τσούλια Θεωρώ ότι για μια εκπαιδευτική ανάλυση αλλά και για κάθε μεταρρύθμιση οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας τις βασικές παραμέτρους του πεδίου της εφαρμοσμένης πολιτικής και απ’ αυτές θα επιλέξω δύο – που κατά τη γνώμη μου είναι ιδιαίτερα σημαντικές – α) την επίδραση του συγκείμενου της εκπαίδευσης επί κάθε εφαρμοζόμενης εκπαιδευτικής πολιτικής, αφού σωστά διατυπώνεται η άποψη «ότι το σχολείο δεν αλλάζει αλλάζοντας μόνο το σχολείο» και β) τον ρόλο του εκπαιδευτικού.

«Καθώς μεγαλώνω, δίνω λιγότερη σημασία σε αυτά που λένε οι άνθρωποι, απλά παρατηρώ τι κάνουν», Andrew Carnegie, Αμερικανός μεγιστάνας. Η ευπιστία σε κάθε λογής ελαττωματικό και φθηνό «προϊόν», το θέμα του σημερινού άρθρου, καθώς μόνο ως αντικείμενα μπορούν να χαρακτηριστούν τα άδεια από συναισθήματα, αρχές και αξίες ανθρωπόμορφα όντα.

Σταυριανόπουλος Θεόδωρος MSc Ηθ. Φιλοσοφίας – Μαθηματικός Θα αναφέρω μερικά παραδείγματα για να προσδιορίσω το ερώτημα. Τελευταία παρακολουθούμε στα δελτία ειδήσεων τις αντιδράσεις, στα δικαστήρια, των επονομαζόμενων «Συλλογικοτήτων» ενάντια στις κατασχέσεις σπιτιών φτωχών ανθρώπων. Αυτές τις μέρες είδαμε επίσης σε αμερικανικούς δρόμους πολίτες να σπάζουν καταστήματα και αμάξια διαμαρτυρόμενοι και μη αποδεχόμενοι την εκλογή του νέου Προέδρου τους. Προ ημερών αναστατώθηκε και κάηκε η Ξάνθη από αγανακτισμένους πολίτες αντιδρώντας για τα εγκαίνια λειτουργίας των εκεί γραφείων της Χρυσής Αυγής.