Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Διάβασα μια συνέντευξη του Μανόλη Γλέζου στο “ΒΗΜΑ” (23.10.2016), ενός θαλερού παραδείγματος αγωνιστή, και ανάμεσα στα άλλα σημαντικά που κατέθεσε ήταν και μια ιδιαίτερης αξίας επισήμανση. Ισχυρίστηκε ότι η Αριστερά δεν έδωσε τη σημασία που έπρεπε στην ψυχολογία.

Τα αποτελέσματα των εκλογών των αιρετών αποτέλεσαν ένα σταθμό στις γενικότερες διεργασίες του συνδικαλιστικού μας κινήματος. Διαφαίνεται μια καθαρή πολιτική μετατόπιση του εκπαιδευτικού κλάδου από την απόλυτα αριστερή πλειοψηφική τάση των προηγούμενων χρόνων προς μια νεοφιλελεύθερη και συντηρητική εκδοχή, χωρίς φυσικά να ανατρέπεται το σκηνικό της αδράνειας.

Ή ο πρίγκιπας της αριστεράς που έγινε βάτραχος της εξουσίας! Του Νίκου Τσούλια Σαν παραμύθι είναι η αφήγησή τους – όποτε κι αν γίνει. Ένα παραμύθι που είχε το «μια φορά και έναν καιρό», αλλά δεν είχε το «ζήσαμε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα», ένα παραμύθι που δεν ήταν θαυμαστό δημιούργημα της μυθοπλασίας για αισθητική και πνευματική τέρψη ούτε προέκταση μιας όμορφης και γοητευτικής ιστορίας αλλά τερατούργημα συνειδητής εξαπάτησης!

Μεγαλείο ψυχής… το μόνο μεγαλείο! Με αυτή την απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη πίστη μου ορίζω την έναρξη των σημερινών αράδων, των οποίων ο πρωταγωνιστής ΔΕΝ είναι για ακόμα μια φορά, ούτε κάποιος celebrity, ούτε κάποιος γεννημένος star. ΔΕΝ είναι καν κάποιος ενήλικος που έχει τη διαχείριση της μοίρας του στα χέρια του. Είναι ένας τρίχρονος Άντρας από αυτούς που αν τον κοιτάξει στα μάτια κάθε μίζερος - μεμψίμοιρος ανθρωπάκος, που υποστηρίζει ότι «καταστράφηκε» από την οικονομική κρίση, θα ντραπεί και θα χαμηλώσει το βλέμμα. Είναι ο Παντελής Μενεγάκης, το δεύτερο από τα τρία παιδιά δύο υπέροχων γονιών, των οποίων η αξιοπρέπεια, οι αρχές κι η συναισθηματική νοημοσύνη πλεονάζουν των χρημάτων τους.

Του Νίκου Τσούλια Σε ταξιδεύει σε μέρη μακρινά, σε καιρούς αλλοτινούς, σε ταξίδι μαγικό. Δεν οδηγείς εσύ την πορεία σου. Σε σταθερές οριζόντιες γραμμές κινείται η όρασή σου, αλλά το βλέμμα σου είναι χαοτικό και η σκέψη σου είναι παντού. Λέξεις και έννοιες, ιδέες και αφηγήσεις κατευθύνουν την προσωπική σου ρότα και χάνεσαι αν και φαινομενικά είσαι καθηλωμένος. Και η φαντασία σου είναι εκείνη που απελευθερώνεται για να βρει δρόμους δημιουργίας και έκφρασης, για να σπάσει δεσμά και περιορισμούς, για να μετασχηματίσει την πραγματικότητα με τα πιο αυθεντικά υλικά σου και να την κάνει οικεία και ονειρική.

Του Νίκου Τσούλια Στις σχετικές του θέματος διεθνείς αξιολογήσεις η χώρα μας έχει μια θέση με μεγάλο ποσοστό διαφθοράς, που δεν θυμίζει σε τίποτα οργανωμένο και εκσυγχρονισμένο κράτος. Και προφανώς δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη επιστημονική ανάλυση για να εξαχθεί αυτό το συμπέρασμα. Κάθε πολίτης θα έχει συναντήσει αρκετές φορές στη ζωή του φαινόμενο διαφθοράς.