Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Δεν έχω γεννηθεί ούτε και έχω ζήσει στην Αμμόχωστο ή στην Κερύνεια. Δεν έχω πάει ποτέ ούτε στη μια πόλη ούτε στην άλλη. Αλλά τις νοσταλγώ και τις δύο σαν να είναι οι δικές μου ιδιαίτερες πατρίδες. Τις έχω πλάσει στην ονειροφαντασία μου σαν δύο κοσμήματα της Μεσογείου και του ελληνισμού.

Ο θεσμός της Βουλής των Εφήβων έχει ιστορία 21 ετών! Κάθε χρόνο τέτοια εποχή Ελληνόπουλα 16 και 17 ετών απ’ όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό κάθονται στα έδρανα του Ελληνικού Κοινοβουλίου και αποκαλύπτουν τους προβληματισμούς τους σ’ ένα μάθημα δημοκρατικού και κοινοβουλευτικού διαλόγου που αποτελεί πολύτιμη και μοναδική εμπειρία ζωής.

Όπως διαπιστώνει ο αριστοφανικός Αισχύλος, οι Επτά είναι «δράμα γεμάτο Άρη» (δρᾶμα Ἄρεως μεστόν), δηλαδή έργο που πλημμυρίζει από το πνεύμα του πολέμου. Ο «Αισχύλος» περηφανεύεται ότι με τον τρόπο αυτό ενέπνευσε στους Αθηναίους θεατές πολεμική αρετή και θάρρος, για να εισπράξει όμως από τον στρεψόδικο «Ευριπίδη» την απάντηση: «Το αντίθετο ισχύει· τους Θηβαίους, δηλαδή τους εχθρούς της Αθήνας έκανες ανδρειότερους στον πόλεμο. Τύψεις πρέπει να νιώθεις»! Ο Ευριπίδης στρέφει τα λόγια του Αισχύλου εναντίον του, όπως ακριβώς ο αισχύλειος Ετεοκλής στους Επτά στρέφει ενάντια στους Αργείους εισβολείς τον συμβολισμό των ασπίδων τους!

Του Νίκου Τσούλια Βαριά τραυματισμένη βγαίνει η Τουρκία από την απόπειρα του πρόσφατου στρατιωτικού πραξικοπήματος προσθέτοντας περισσότερη ανασφάλεια και αβεβαιότητα σε μια περιοχή του Κόσμου έντονα ταραγμένη. Και δεν έχει καμιά σημασία το ποιος βγαίνει κερδισμένος στη μάχη της εξουσίας στο εσωτερικό της Τουρκίας, αρκεί να δούμε το περιεχόμενο και το αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

Του Νίκου Τσούλια Στη χώρα μας η απαίτηση για εκπαίδευση της νέας γενιάς είναι πρώτιστη κοινωνική προτεραιότητα εδώ και πολλές δεκαετίες. Η ελληνική οικογένεια θεωρεί την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση στα παιδιά της ως το πρώτο των πρώτων καθηκόντων της και κάνει αιματηρές θυσίες για να επιτύχει αυτό το στόχο της. Αλλά δεν έχουμε κατακτήσει ως λαός μια σημαντική βεβαιότητα ότι «τα πιο σημαντικά γεγονότα της ύπαρξής μας και του εαυτού μας συμβαίνουν με το έργο της παιδείας» (H. Elzer) και όχι μόνο με τις γνώσεις της θεσμικής εκπαίδευσης.

Του Νίκου Τσούλια Αλλά ας έλθουμε επ’ ολίγον στο μη «φυσικό μέρος» της ζωής μας. Τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε ο θάνατος; Η ιστορία, ο πολιτισμός, η κοινωνία δεν θα μπορούσαν να προχωρήσουν και να εξελιχθούν αλλά αντίθετα θα στόμωναν. Γιατί, πώς θα άλλαζαν οι κοινωνικοί ρόλοι μας αλλά και οι πιο απλές προσωπικές και οικογενειακές λειτουργίες μας, αν οι γενιές δεν έρχονταν και δεν παρέρχονταν;