Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Είναι ο μοναδικός θεός που ενώνει όλους τους λαούς και όλους τους καιρούς – ο απόλυτα διαχρονικά θεός, που ιεροποιεί τον άνθρωπο και συνενώνει τον απόλυτα φαντασιακό κόσμο με τη βιωμένη πραγματικότητά μας. Είναι ο μόνος θεός που μας επισκέπτεται απρόσκλητα και ανταριάζει αισθήσεις και συναισθήματα, ονειροπολήσεις και φαντασιώσεις, που μας ταξιδεύει από το σκοτάδι στο φως και αντίθετα από τη μια στιγμή στην άλλη, χωρίς να ξέρεις τίποτα για τη συνέχεια.

[ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗΣ, ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ 3ο ΜΙΚΡΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ, ΛΕΜΕΣΟΣ, 1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012] Η ανακοίνωση αυτή θα δώσει διαφορετική διάσταση στην έννοια του «δόλου» στην αρχαία ελληνική τραγωδία. Δεν θα αναφερθεί στους μηχανισμούς με τους οποίους οι τραγικοί ήρωες παραπλανούν τους αντιπάλους τους, αλλά στην επίνοια με την οποία οι τραγικοί ποιητές (αναδι)οργανώνουν τον μῦθον τους στη βάση μιας προϋπάρχουσας μυθικής, ποιητικής και ενίοτε θεατρικής παράδοσης. Οι ποιητές καλούνται να δώσουν νέα τροπή σε παραδοσιακές ιστορίες, συχνά «βεβαρημένες»

Προοδευτική Ενότητα Καθηγητών (ΠΕΚ) Η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. είναι μια αντιλαϊκή κυβέρνηση που ανέβηκε στην εξουσία δημαγωγώντας, ενώ είχε κάνει σημαία της την εξέγερση κατά των μνημονίων και την «με ένα Νόμο, με ένα Άρθρο, τον πρώτο Νόμο κατάργησή τους».

Βρισκόμαστε στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα. Χιλιάδες μάγισσες θανατώνονται στην πυρά για την πανούκλα που είχαν επιφέρει. Το αστείο είναι ότι θανατώνονται και οι όποιες γάτες κυκλοφορούσαν γιατί πίστευαν, πως ήταν των μαγισσών. Με τη θανάτωση των γατών υπεραναπτύχθηκε ο αριθμός των τρωκτικών που μετέφεραν κυρίως την πανούκλα. Ανάλογα συμβαίνουν αργότερα στο Salem των Ηνωμένων πολιτειών !

«Τα άδεια σακιά τα φουσκώνει ο αέρας και τους ανόητους η έπαρση», Σωκράτης, Έλληνας φιλόσοφος. «Δεν υπάρχει τίποτα πιο άθλιο από την κενοδοξία», Μένανδρος, Αρχαίος Έλληνας ποιητής. «Δε γίνεται κάποιος γελοίος με τις ιδιότητες που έχει, αλλά με τις ιδιότητες που παριστάνει ότι έχει», Λα Ροσφουκώ, Γάλλος συγγραφέας. Αβάσταχτη η ελαφρότητα της υπέρμετρης αυτοπεποίθησης, αβάσταχτη κι η έκφραση αυτής. Ποιος αληθινά όμορφος άνθρωπος εξάλλου, έχει χρόνο και δίψα, για να γίνεται ορατός και να καμαρώνει σαν «γύφτικο σκεπάρνι» για το τίποτα με μπόλικο καθόλου που έχει πλάσει για εαυτό; Ποιος πραγματικά όμορφος, καλός και άξιος άνθρωπος έχει ανάγκη να αποσπά τα βλέμματα των γύρω του με ηλιθιότητα, προστυχιά ή αυτονόητα πεπραγμένα;

Ο Ευριπίδης, όπως και η τραγωδία γενικότερα, αρέσκεται στη δομική συμμετρία· κτίζει δηλαδή τα έργα του με σκηνές, οι οποίες διακρίνονται από σημαίνουσες ομοιότητες και ακόμη πιο σημαίνουσες διαφορές. Οι σκηνές αυτές, ιδιαίτερα στην αντίστιξή τους, είναι κατά κανόνα πολύ κρίσιμες (α) για την εξέλιξη του μύθου, (β) για τη διαγραφή του ἤθους των προσώπων και (γ) για τη θεατρική άρθρωση των μεγάλων θεμάτων, καθώς και των συμβολισμών του έργου.