Μόνιμες Στήλες

Του Νίκου Τσούλια Πρώτο περιστατικό, η τύχη του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού. Έγινε με τον πιο συμβολικό τρόπο η μητέρα των μαχών ανάμεσα στη δεξιά και στην αριστερή πολιτική πρόταση στις τελευταίες εκλογές της χώρας μας, μια κόκκινη γραμμή από τις πολλές που απλόχερα έθεσε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και που έγιναν όλες «στάχτη και μπούρμπερη», ήταν η ιδεολογική γραμμή μεταξύ προοδευτικότητας και νεοφιλελευθερισμού, το μεγάλο χαράκωμα της συριζαίικης αριστεράς.

Ανιδιοτελής, αληθινή και άνευ όρων αγάπη. Αυτό το συναίσθημα κατακλύζει όσους έχουν επιλέξει να συντροφεύονται, να διδάσκονται και να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι μέσα από δύο μάτια, σκυλίσια μάτια. Είναι αυτά τα μάτια που άλλοτε σε σκλαβώνουν κι άλλοτε σε λυγίζουν. Είναι αυτά τα μάτια που γελοιοποιούν στο έπακρον την ανθρώπινη παντοκρατορία, καθώς η παιχνιδιάρικη περιφρόνησή τους κάποιες στιγμές, σε κάνουν να αντιλαμβάνεσαι τη ματαιοδοξία της προσωρινής σου ύπαρξης. Είναι αυτά τα μάτια τελικά, μέσα από τα οποία θέλεις κι εσύ να βλέπεις κι όχι απλά να κοιτάζεις.

Του Νίκου Τσούλια Χίλιους δυο ή μάλλον άπειρους και φαινομενικά ασήμαντους λόγους μπορεί να έχει κάποιος για να μη θέλει να πεθάνει – πέραν του ότι αγαπάει τη ζωή στην ολότητά της και ότι θέλει να είναι πάντα με τους δικούς του… – , για να μπορεί να βλέπει τα ηλιοβασιλέματα, για να χαζεύει τη βροχή, για να βγαίνει βόλτα με τους φίλους του κλπ κλπ.

Του Νίκου Τσούλια Άγονο, όπως άλλωστε αναμενόταν απ’ όλες τις συμμετέχουσες παρατάξεις και απ’ όλους τους συνέδρους, τελείωσε το 36ο Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ. Και η εκ των προτέρων εκτίμηση γι’ αυτή την αρνητική εξέλιξη δεν είναι κάποιου είδους βαθυστόχαστη ανάλυση, αλλά είναι ένα πρόσθετο σύμπτωμα της κρίσης που χαρακτηρίζει τους συνδικαλιστικούς θεσμούς μας.

Του Νίκου Τσούλια Είναι απολύτως λανθασμένη η κρατούσα και μάλλον παραδοσιακή αντίληψη ότι ιστορίες λένε μόνο οι μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι, ότι η αφήγηση είναι υπόθεση μόνο των ηλικιωμένων. Θεωρώ αντιθέτως ότι κάθε άνθρωπος οποιασδήποτε ηλικίας μπορεί να έχει κάτι να εξιστορήσει. Και αυτό είναι μια πραγματική και ουσιαστική ανάγκη.

Του Νίκου Τσούλια Στην εκπαίδευση αναπαράγονται οι κυρίαρχες αντιλήψεις, οι οποίες μετουσιωμένες σε εκπαιδευτικές πεποιθήσεις, γίνονται αθώες και πιο πειστικές, αφού το παιδαγωγικό σκηνικό θεμελιώνεται στη σχέση εκπαιδευτικού / μαθητή, που είναι εν πολλοίς απαλλαγμένη από σκιές σκοπιμότητας. Έτσι και οι εκπαιδευτικοί βολεύονται σε σημαντικό βαθμό από τις κρατούσες θεωρήσεις, οχυρώνονται πίσω από το συντηρητικό / παραδοσιακό τρόπο λειτουργίας τους, δύσκολα αλλάζουν τον τρόπο εργασίας τους μέσω έρευνας και ακόμα πιο δύσκολα αμφισβητούν τα υπάρχοντα στερεότυπα. Οι γονείς των ατόμων με αναπηρία (α.μ.α.) με το βάρος της ενοχής και του στίγματος στο εαυτό τους, φοβούνται μια νέα δοκιμασία του παιδιού τους στο σχολικό περιβάλλον και προτιμούν την «ασφάλεια» του σπιτιού ή του ιδρύματος.